Zelfs stoute kinderen zijn lief

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op dinsdag 14 mei 2019


Woman by Pexels


(dat geldt ook voor volwassenen)


Het vrolijke vogelgezang van de lente en de tedere zonnestralen die hun weg vonden door het frisse, groene bladerdak ontgingen Miros Kovac, terwijl hij langzaam maar vastberaden langs de laan liep die naar de begraafplaats leidde. Daarvoor was hij te diep in gedachten. Elk jaar legde hij dit bezoek af begin mei, en toch was hij nooit gewend geraakt aan de emoties die ermee gepaard gingen. Dit jaar vormde geen uitzondering. Eigenlijk voelde het nu zelfs sterker. Toch voelde Miros deze keer aan dat er een bedoeling achter zat.


Op exact hetzelfde moment schrok hij op van een ooievaar die nog geen vijf passen rechts van hem landde en zich opmaakte om het pad voor hem over te steken. Miros stond stil en staarde in bewondering naar de prachtige vogel terwijl het liep, toen stilstond en zijn kop naar hem toe draaide. Hun ogen ontmoetten elkaar in een korte en blijkbaar telepathische ontmoeting. Toen vervolgde de ooievaar zijn weg alsof er niets gebeurd was, en met een zwaar gewapper van zijn vleugels ging hij de lucht in naar zijn nest onder de toren van de kerk vlakbij. Een magere glimlach verscheen op Miros zijn gezicht toen de boodschap van de ooievaar hem duidelijk werd: er was een verandering op komst.


Ancient Olive Trees by Peter Caulfield


U2 One Step Closer


A heart that hurts is a heart that beats U2


Toen hij bij het graf aankwam, zuchtte Miros diep en stond hij een paar minuten uit eerbied stil met zijn ogen dicht, zoals hij nu al vijf-en-twintig jaar deed. Toen hij klaar was, opende hij zijn ogen en las het eenvoudige opschrift op de grafsteen:


Amar Kovac

30 april 1983 13 mei 1994


Nu niet, zei hij in zichzelf, de brok in zijn keel wegslikkend. Miros wou zich eerst de goede tijden herinneren. Momenten zoals toen hij en Amar, die toen zeven was, een vlieger oplieten op de heuvel die over het dorp uitkeek. Amar vergezelde hem regelmatig naar de olijfgaard van hun familie op de helling om hem te helpen met de verzorging van de olijfbomen. Miros had zulke momenten gekoesterd, want het voelde alsof zij zijn vaderlijke band met Amar versterkten. Bij deze ene gelegenheid had Amar de vlieger meegenomen die zij samen hadden gemaakt. Miros voelde hoe zijn hart begon te gloeien toen hij zich herinnerde hoe trots Amar was geweest op die vlieger.


Het liefdevolle gevoel werd bruut onderbroken door andere, niet zulke plezierige, herinneringen. Beelden van de oorlog flitsten aan zijn innerlijk oog voorbij. Verontrustende beelden van mensen die stierven, dorpen die werden verwoest, families die uiteen werden gescheurd en vrienden die vijanden werden. Deze herinneringen deden een rilling over zijn rug gaan. Hij huiverde uit pure afschuw. Toen keerde zijn meest afschuwelijke herinnering ooit terug. Alsof het nu, op dit moment, plaatsvond, zag Miros zichzelf door de olijfgaard rennen. Hij hoorde zichzelf zwaar ademhalen, niet zozeer van de fysieke inspanning maar van angst. De angst voor wat hij daar zou vinden. Zijn angst werd bevestigd toen hij aankwam bij de oude, holle olijfboom, waar het geluid van geweerschoten vandaan was gekomen. Daar op de koude, harde grond, lag Amar op zijn rug. Zijn levenloze ogen staarden omhoog naar hem vanuit een gezicht dat zo wit was als sneeuw.


U2, Brian Eno, Brian Eno & Luciano Pavarotti Miss Sarajevo


Deze levendige terugblik deed Miros op zijn knieën zakken. In lange halen huilde hij al het verdriet eruit dat hij tot nu toe bij zich had gedragen. Tussendoor snakte hij naar adem, terwijl bijtende, zoute tranen over zijn wangen rolden en samenkwamen met het snot dat uit zijn neus kwam.

“Oh Amar, Amar,” sputterde hij. “Hoe had dit kunnen gebeuren?”

Toen onderbrak een zachte vrouwenstem hem in zijn verzengende verdriet.

“Miros ...”


Meteen hield Miros op met huilen een keek verbaasd op toen hij zijn schoonzus Merjam een paar stappen van hem vandaan zag staan.

Merjam kwam dichterbij en legde teder haar hand op zijn hoofd.

“Oh Merjam,” sprak Miros, zijn stem hees van het huilen.

“Jouw broer wou niet tegen mijn volk vechten. En het was een enorme troost voor hem dat jij zijn beslissing respecteerde.”

Miros glimlachte licht uit erkenning.

“Maar het brak zijn hart om te weten dat jij Amar, ons enig kind, had gedood.”


Miros staarde naar Merjam met zijn ogen wijd, zijn schok verradend.

“Jullie wisten ervan?”

“Ja,” antwoordde Merjam en haar ogen namen een serieuzere blik aan. “Het was eigenlijk puur toeval. Een paar jaar na de oorlog was Ivan wat aan het drinken in een café in de stad toen hij een oude schoolvriend tegen het lijf liep. Het bleek dat deze vriend jouw sergeant in het leger was geweest. Hij vertelde Ivan dat jij erop uit was gestuurd om een vijandelijke sluipschutter uit te schakelen op de heuvel die op de olijfgaard uitkeek waar Amar minuten later overleed. Iedereen nam aan dat het een sluipschutterskogel was geweest die de dodelijke klap had uitgedeeld, maar Ivan verliet meteen de kroeg toen hij deze nieuwe informatie had gehoord en bezocht de plek waar Amar neer werd geschoten. Daar, in de oude, holle olijfboom vond hij nog twee kogels.”

“Het waren standaard legerpatronen en geen patronen van een sluipschuttersgeweer,” onderbrak Miros, die nog steeds voor Merjam knielde.

Zij knikte.


Spring by Magda Prokopowicz


“Het spijt mij ontzettend, Merjam. Oh, wat spijt het mij,” zei Miros snikkend met zijn armen om Merjam haar benen heen geslagen. “Het was een ongeluk. Ik doorzeefde die hele plek met kogels, denkend dat het het sluipschuttershol was. En ik wist dat er iets verschrikkelijk mis was gegaan toen de sluipschutter bleef vuren.”

“Dat weet ik,” zei Merjam.

“Hoe kan ik dit ooit weer goedmaken?”

“Wij zijn heel lang boos op jou geweest, Miros. Toch, toen Ivan overleed, realiseerde ik me dat onze boosheid de oorzaak was geweest van zijn dood en dat het nog die van mij zou zijn als ik er niet mee om leerde gaan. Dus, ging ik dwars door de pijn heen, en aan de andere kant vond ik genezing en vergiffenis. Ik vergaf mezelf en ik vergaf jou, lieve Miros.”

Toen hielp Merjam Miros overeind.

“Jij was als een tweede vader voor Amar. En je bent nog steeds als een broer voor mij,” sprak Merjam zacht, glimlachend met tranen in haar ogen terwijl zij Miros vasthield in een warme, liefdevolle omhelzing.


In de lente vele jaren later, ging Miros, die nu achter in de tachtig was, liggen onder een amandelboom waarvan de bloesem op springen stond. In de vluchtige momenten voordat hij voor altijd zijn ogen sloot, verscheen Amar voor de laatste keer voor hem. Miros glimlachte toen hij zijn geliefde neefje zag. Met zijn onschuldige gezicht stralend van liefde, sprak Amar dezelfde woorden die hij zo vaak had gesproken, al die jaren geleden: “Zelfs stoute kinderen zijn lief.”


Vergiffenis is een moedige daad van zelfliefde.


Elton John Song For Guy (Life Isnt Everything)


Afbeeldingen:

‘Woman’ van Pexels op Pixabay

‘Ancient Olive Trees’ van Peter Caulfield op Freeimages.com

‘Spring’ van Magda Prokopowicz op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, persoonlijke groei, inzicht, zelfinzicht, hart, bewustzijn, liefde, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde, moed

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën