Wij zijn hier om te schitteren

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 12 januari 2018


Sunshine On The Bayou by Cheryl Empey


Klik hier om het verhaal te lezen dat hieraan vooraf ging!


Nog steeds glimlachend, liep Helena naar het jonge eikenboompje en ging ernaast knielen.

“Oma,” zei zij opnieuw, alleen wat harder, “ik ben zo blij dat je er nog bent.”

Tegelijkertijd streelde een briesje door haar donkerbruine lokken. Voor Helena voelde het alsof Oma via de wind met haar praatte. Zij glimlachte nog meer en genoot van de warme, gloeiende sensatie die zij voelde in haar hart. Toen stond zij op en liep langzaam naar de grote eik die de kleine eik beschutte tegen de hitte van de middagzon.


Daar stond zij met haar voeten iets gespreid, plaatste zij haar handen op de ruwe schors van de stam en sloot haar ogen. Het duurde maar even of zij begon te voelen hoe de energie van de boom in een constante ronde beweging stromen. Meerdere energiestromen bleken te komen van boven in de lucht en van beneden in de aarde. Deze vermengden zich met elkaar en vonden hun weg in elk deel van de eik. Toen zij de enorme kracht van de energie voelde die door haar vingertoppen in haar lijf stroomde, voelde Helena zich geaard en tegelijkertijd verlicht. Het was zo’n weldadige ervaring dat zij alle besef van tijd en ruimte vergat.


Zij was in harmonie met de eik en met alles om haar heen. Na een kwartiertje begon Helena aan te voelen dat zij verbonden was met een bron van kennis en wijsheid waaruit zij kon tappen. Zij voelde zich enorm en onvoorwaardelijk geliefd om zo’n geschenk te mogen ontvangen, en zij was er dankbaar voor. Hoe meer dankbaarheid zij voelde, hoe meer informatie zij van de eeuwenoude eik ontving. Al gauw begon Helena een boodschap door te krijgen via de boom. Zij realiseerde zich wat Oma had bedoeld met haar opmerking dat het haar boom was. Niet dat de boom tot haar beschikking stond, het was een krachtig en liefhebbend wezen dat in dienst stond van de Aarde en de mensheid.


Plotseling werd Helena afgeleid van haar communicatie met de boom. Zij opende meteen haar ogen, liet de stam los en draaide zich om om een jongen van rond haar leeftijd te zien staan, zo’n tien stappen van haar vandaan. Hij bleef daar uit respect staan, alsof hij op toestemming wachtte om dichterbij te komen.

“Hi,” zei zij met haar warme en zachte stem, “mijn naam is Helena.”

“Hi Helena,” antwoordde de jongen glimlachend, “mijn naam is Marlon, maar ze noemen mij slugger.”

“Oh, waarom dan?”

“Vanwege al die ‘home runs’ die ik maak met honkbal.”

Dit verbaasde Helena want zij had Marlon niet aangezien voor een sportieve jongen. Zij vond hem een aparte combinatie. Zijn bril en zijn hoge voorhoofd deden vermoeden dat hij heel intelligent was, misschien zelfs een academicus, maar uitgaande van zijn slordige afgedankte kleren veronderstelde zij dat zijn familie misschien arm was. Toch besefte zij dat zij maar aan het gissen was en zij zei in zichzelf dat zij volgende keer niet zo snel moest oordelen.


John Mellencamp Jackie Brown


“Nou, dan ben je vast heel goed,” reageerde zij gauw. “Wil je met me meedoen?” nodigde zij uit terwijl zij haar hand naar hem uitstak.

Marlon liep naar Helena toe en legde zijn hand in de hare. Toen liet hij Helena hem voor de boom positioneren op dezelfde manier als zij zelf had gedaan voor hij haar had afgeleid. Helena hernam toen haar positie naast hem. Zonder te spreken plaatsten zij hun handen op de boomstam en sloten hun ogen. Het duurde maar even voor Marlon ook voelde hoe de energie van de eik stroomde.

“Wauw,” zuchtte hij glimlachend, “dit voelt fantastisch.”

Helena reageerde niet. Zij glimlachte in de wetenschap dat Marlon wel aanvoelde dat het plezierige gevoel wederzijds was.


De twee stonden daar een poos toen Marlon beelden zag van een hut in de arme buurt van het stadje met een jongeman die bij de weg ervoor stond. De man liep weg en terwijl hij zwaaide naar zijn vrouw die in de deuropening stond, zei hij: ‘Maak je geen zorgen, schat, het komt allemaal goed. Ik beloof het je.’ Zijn vrouw glimlachte mistroostig. Marlon voelde aan dat zij dankbaar was voor haar man zijn optimisme en opgeruimde karakter, en toch voelde hij zich droevig. Een fractie van een seconde later zag hij de vrouw op een stoel klimmen en de strop van een touw dat van een draagbalk hing om haar nek doen. Deze scène werd onderbroken door het beeld van een jongetje dat in zijn bed lag te huilen. Marlon huiverde.


Ondertussen zag Helena hoe de wereld aan het veranderen was. Angst veranderde in liefde, haat in mededogen en hebzucht in vrijgevigheid. De mensen waren gelukkig en hielpen elkaar. De wereld transformeerde in een wonderschone plaats. Plotseling werd zij onderbroken door een flits van schitterend, wit licht. Het werd gevolgd door een bekend klinkende stem, alsof het uit een ver verleden kwam. Het was een zachte vrouwenstem die fluisterde: ‘Hoe meer jij schittert, hoe eerder dit de realiteit wordt.’ Helena opende meteen haar ogen en Marlon, die dit aanvoelde, volgde haar voorbeeld.

“Wonderbaarlijk, hè?” vroeg Helena.

“Ja, deze oude eik vertelde me een verhaal,” antwoordde Marlon. “Niet zo’n fijn verhaal,” voegde hij er somber aan toe.

“Kom, laten we naar de bayou wandelen,” stelde Helena glimlachend voor terwijl zij haar hand weer uitstak.


Samen liepen zij weg van de prachtige oude eik in de richting van de bayou. Helena stemde zich af op datgene waar Marlon aan dacht.

“Je moeder overleed toen je nog maar een klein jongetje was, hè?”

Marlon antwoordde niet. Hij knikte en staarde toen naar de zandweg waarover zij liepen, vechtend tegen de tranen die op kwamen zetten.

“Het is niet erg om te huilen, hoor. Vooral wanneer je iemand kwijt bent geraakt die je zo dierbaar was.”

Marlon zei nog steeds niets. Toch zag Helena door de tranen die over zijn wangen liepen dat hij haar advies opvolgde. Zij hield zijn hand iets steviger beet, stopte met lopen en leunde naar voren om hem op zijn voorhoofd te kussen. Marlon glimlachte door zijn tranen heen en liet daarmee zijn prachtige witte tanden zien.


Plotseling keken zij beiden omhoog om een schitterende lichtflits in te lucht boven de bayou te zien. Zij bleven hand in hand staan en gaven geen kik. Rustig verwerkten zij wat net had plaatsgevonden alsof het zo moest zijn. Alsof zij het verwacht hadden. Toen draaiden zij naar elkaar toe en keken diep in elkaars ogen. Zij glimlachten begrijpend naar elkaar en het was Marlon die uitdrukte wat zij beiden voelden:

“Wij zijn hier om te schitteren.”


George Benson A Change is Gonna Come



Afbeeldingen:

‘Sunshine On The Bayou’ van Cheryl Empey op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling


For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, hart, bewustzijn, liefde, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, hart, liefde, energie, kracht, aarde

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën