Volg het licht

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op donderdag 18 april 2019


Tree in Cave by Unknown Photographer


Zelfs nu, terwijl Eva in het wegrestaurant aan Route 40 zat, bracht de herinnering aan haar laatste dag op het werk een enorme grijns op haar gezicht. Op de dag van haar vijf-en-dertigste verjaardag was zij het kantoor van haar directeur binnengelopen en had zij hem haar ontslag ingediend van haar baan als creatief directeur bij een van L.A.’s vooraanstaande reclamebureaus. Doug stond daar met zijn mond vol tanden en nam het nieuws van zijn meest gewaardeerde en succesvolle werknemer in ontvangst zonder enig teken van emotie. Eva’s mededeling had hij niet aan zien komen en hij was te druk bezig het nieuws te verwerken om al iets te voelen. Vijftien jaar van nauwe samenwerking waren tot een abrupt eind gekomen.


Sheryl Crow If It Makes You Happy


Toch had Eva er totaal geen spijt van. De woorden van haar vader toen zij een jong meisje was, weergalmden in haar hoofd: ‘Het leven is er om geleefd te worden, Evangelina’. Helemaal waar, zei zij in zichzelf, want dat was wat haar aangezet had om zo’n nieuwe wending in haar leven te nemen, en zo plotseling. Was het plotseling? Eva wist maar al te goed dat dit niet zo was. Haar beslissing was in haar opgekomen toen zij op een maandagochtend vroeg in de spiegel had gekeken en zichzelf gevraagd had: ‘Is dit wat ik nou echt wil?’ De tranen die over haar wangen spoelden gaven haar het antwoord.


Eva nam nog een slok van haar sinaasappelsap gevolgd door een hap van haar boterham met tonijnsalade. Al kon zij niet helemaal haar vinger erop leggen, zei iets diep van binnen dat zij al lange tijd heel ongelukkig was geweest. Niemand had haar beslissing om ermee te stoppen begrepen. Zij kon het hen niet kwalijk nemen. Zij had het schijnbaar perfecte leventje gehad; de carrière, het prachtige penthouse appartement en alles wat zij zich maar kon wensen. Zij gaf toe dat zijn niet de liefde van haar leven had ontmoet, maar dat was de schamele prijs die zij betaalde voor haar onafhankelijkheid. Eva glimlachte wrang. Wie hield zij voor de gek? Welke man wou haar, een vrouw die amper in contact was met haar gevoelens, wiens enige doel in het leven het zich overtreffen in haar werk was geweest?


Eva zuchtte. Zij kon alleen gissen naar de bestemming van haar spontane trektocht, en toch voelde zij zich opgelucht. De reden zou zich gauw genoeg onthullen. Nu genoot zij gewoon van het moment en van de spanning van het avontuur. Terwijl zij eraan dacht, ging haar hart sneller kloppen. Zij vroeg zich af of de andere gasten in het restaurant merkten wat zij voelde, maar een vluchtige blik om zich heen zei haar van niet. Zij glimlachte terwijl zij opstond en naar de toonbank liep om haar eten en drankjes af te rekenen. Nadat zij de vriendelijke serveerster bij de kassa gedag zei, stapte zij naar buiten om begroet te worden door het felle licht van de zon en de weg die in de verte voor haar uit strekte.


Road by Jplenio


“Waar wil je heen?” vroeg de vrachtwagenchauffeur van middelbare leeftijd door het open raampje terwijl hij zijn Mack vrachtwagen naar de berm stuurde waar Eva stond met haar duim omhoog.

“Ik weet het eigenlijk niet,” antwoordde Eva. “Terug naar huis, geloof ik,” grapte zij met een glimlach, onbewust van de waarheid in haar woorden.

“Nou, ik ben op weg naar Winslow en het landschap daar zal jij vast heel mooi vinden.”

Beelden van rode rotsformaties met adelaars die hoog daar boven vlogen, verschenen voor haar innerlijk oog. Zonder enige aarzeling klom zij op de passagiersstoel en keek uit met enorme verwachtingen naar waar deze reis haar zou leiden.


“Stop!” gilde Eva nadat zijn bijna een uur onderweg waren.

De chauffeur bracht zijn vrachtwagen met piepende remmen tot stilstand bij een picknickplek in een nationaal park.

“Wat doe je nou?” schreeuwde hij, duidelijk verrast door Eva’s spontane uitbarsting.

“Sorry,” reageerde zij, giechelend. “Het was niet mijn bedoeling je zo te verrassen.”

De chauffeur veegde het zweet van zijn voorhoofd en lachte zijn zenuwen van zich af.

“Dat geeft niet, mevrouw. Maar, weet je zeker dat je hier uit wilt stappen?”

“Jazeker,” antwoordde Eva.

“Heb je genoeg water bij je?”

“Ja, ongeveer drie liter.”

De chauffeur fronste. Drie liter was weinig in deze hitte, maar de vastberaden blik op het gezicht van zijn passagier zei hem dat hij haar niet van gedachten kon veranderen.

“Het is jouw feestje,” zei hij. “Als het water opraakt, kun je in de schaduw wachten op de volgende bestuurder die langs komt,” adviseerde hij haar.

“Het komt wel goed,” antwoordde Eva terwijl zijn naar beneden klom naar het asfalt dat in de hitte glinsterde. “Maar toch bedankt. Dat is heel aardig van je,” sprak zij tegen de chauffeur en deed het portier dicht.


Terwijl zij het rode, zanderige wandelpad volgde, was Eva dankbaar voor de grote strohoed die zij op had. Het was al laat in de middag en de zon scheen genadeloos op alles dat zich buiten durfde te vertonen. Zij stond even stil en keek om zich heen. Er was geen leven te bekennen behalve een hagedis die over het gloeiend hete zand snelde naar zijn schuilplaats onder een steen. De hitte begon Eva te vermoeien. Zij wenste bijna dat zij in de gekoelde vrachtwagencabine was gebleven. Zij troostte zich met de gedachte aan het uitzicht dat het informatiebord haar had voorgespiegeld. Zij glimlachte. Wat wil ik nog meer, zei zij in zichzelf terwijl zij zich opfriste met wat slokken water. Eindelijk voelde zij wat zij al in jaren niet had gevoeld. Zij voelde dat zij leefde.


Robbie Williams Feel


Dit gevoel werd haast overweldigend toen Eva aankwam bij het einde van het pad dichtbij de top van een rotshelling. Voor haar lag een rotsachtig woestijnlandschap gekleurd door een mengeling van rode en gele tinten.

“Wow!” zuchtte Eva toen zij dit aanschouwde.

Tranen van dankbaarheid begonnen over haar wangen te rollen. Zij legde haar hand op haar hart en stond daar ruim een half uur, totaal ontroerd. In haar bewondering raakte zij elk besef van tijd kwijt, zodat toen zij besloot om terug te keren de zon al zijn avondgloed over het land aan het verspreiden was. Zij realiseerde zich hoe onbenullig zij was geweest door de wildernis in te trekken zonder vooruit te denken. Waar moet ik nu overnachten, vroeg zij zich af.


De vraag was nog maar net in haar opgekomen toen, schijnbaar uit het niets, een wolf aan kwam lopen. Hij keek op naar haar alsof te zeggen: ‘Volg mij. Ik laat je een geweldige plek zien om te overnachten,’ en liep toen van haar vandaan. Intuïtief volgde Eva hem, en tot haar verbazing verdween hij in de struiken voor een lage rotswand. Eva ging achter de struiken en begreep wat de wolf had bedoeld, toen zij voor zich een kleine opening in de rots zag. Aarzelend, kroop zij door de spleet, niet wetend wat zij binnen kon verwachten.


Mexican Grey Wolf by Mike Goad


Wat Eva toen zag, deed haar meteen stilstaan. Sprakeloos keek zij om zich heen in wat een kleine grot leek te zijn, met een gat in het plafond waar zonlicht naar binnen stroomde. Zo groot was haar verbazing dat zij niet meteen de andere persoon in de grot zag. Daarom verraste de verschijning van een jonge Navajo meisje gekleed in traditionele kledij haar. Het meisje zat op haar hurken bij een vuurtje. Zij hield op met het vuurtje te stoken en stond op om Eva te begroeten.

“Hoi,” sprak zij met een vriendelijke blik op haar gezicht.

“Hoi,” antwoordde Eva, nog steeds verbaasd.

“Kom dichterbij,” nodigde het meisje uit.

“Dank je wel,” sprak Eva en liep naar het meisje toe.

“Zij noemen mij Kai,” vertelde het meisje toen Eva voor haar stond. “Mijn naam betekent wilg.”

“Dat is een prachtige naam. Het klinkt heel toepasselijk. Mijn naam is Evangelina, maar zij noemen mij Eva.”

“Welkom,” sprak Kai. “Kom met mij bij het vuur zitten.”


Eva accepteerde Kai’s uitnodiging en vond een plekje ongeveer een halve meter van Kai vandaan.

“Er is mij verteld toen ik vanochtend wakker werd dat jij zou komen,” vertelde Kai.

Eva kon haar verbazing niet bedwingen, maar zei niets.

“De geest van de wilg fluisterde dit naar mij vanuit de wereld van mijn dromen,” legde Kai uit. “Je begeeft je op een reis. Een reis naar binnen die jou weer naar huis zal leiden naar jouw ziel.”

“Hoe weet ik welk pad ik moet nemen?” vroeg Eva terwijl zij steeds nieuwsgieriger werd naar dit mysterieuze meisje.

“Volg het licht. Het licht wijst jou de weg.”

Eva vond het moeilijk om goed te begrijpen wat Kai bedoelde, maar diep van binnen geloofde zij haar.”

“Heb vertrouwen, zuster,” zei Kai alsof zij Eva’s gedachten las.

Eva knikte en zodoende voelde zij meer vertrouwen.

“Als je eenmaal op de weg naar huis bent, wordt het jouw taak om anderen te helpen om ook hun weg naar huis te vinden.”

Eva glimlachte. Zij begon nu haar plotselinge beslissing te begrijpen om haar oude leven achter zich te laten en op reis te gaan. Er waren grote plannen voor haar gemaakt. Toen zij dit aanvoelde, werd zij overspoeld door intense vreugde.


Later op de avond ging Eva bij het vuur liggen en viel in slaap bij het fijne geluid van Kai’s geneurie. Die nacht droomde zij over haar kindertijd toen haar ouders haar en haar oudere broer mee kamperen hadden genomen in Arizona. Zij werd meteen herinnerd aan waar haar liefde voor rode woestijnzand en rotsformaties vandaan kwam. Het was een heerlijke droom die haar vulde met een gevoel dat zij in lange tijd niet had gevoeld. Het was een gevoel dat zij niet kon plaatsen, maar dat gaf niet. Zij werd glimlachend wakker en keek naar de plek waar Kai had gezeten, om erachter te komen dat Kai weg was.

“Kai!” riep zij terwijl zij rechtop ging zitten en de slaap uit haar ogen wreef.

Er kwam geen antwoord. Toen, terwijl haar ogen aan het licht wenden, viel Eva’s mond open in verbazing. Waar Kai die nacht had gezeten, stond nu een jonge wilg. Het leek alsof het het de magere stralen van ochtendlicht volgde die naar binnen schenen door het gat in het plafond van de grot.

“Kai,” fluisterde zij met een warme glimlach om haar lippen.


Hiking by Esudroff


Toen herinnerde Eva zich wat Kai haar gisternacht had verteld. Zij wachtte geen seconde langer en volgde Kai’s advies. Zij sprong overeind, tilde haar rugzak op haar rug en verliet de grot. Toen volgde zij opnieuw het pad dat naar de rotshelling leidde. Zij kwam daar net op tijd aan om de zon over het rotslandschap op de horizon te zien gluren. Zij stond stil, legde haar hand op haar hart en sloot haar ogen. Een diep gevoel van rust kwam in haar op en vulde haar tot in haar kern.

“Hmm,” zuchtte zij.

Een warm en zacht briesje kwam opzetten en deed Eva haar ogen openen. Wat was dat geluid? Zij spitste haar oren om te horen wat het was. Toen klonk het geluid helderder. Het klonk als een stem. Het was een stem. Kai’s stem die met de wind fluisterde:

“Volg het licht...”

Eva glimlachte terwijl tranen van vreugde in haar ogen opwelden. Nu begreep zij het gevoel dat zij in haar droom had gehad.

“Ik ben herboren. Dank je wel dat me dat hebt laten inzien, Kai.”



He was born in the summer of his twenty-seventh year

Coming home to the place he’d never been before

He left yesterday behind him

You might say he was born again

You might say he found the key to every door


From ‘Rocky Mountain High’ by John Denver


John Denver Rocky Mountain High


Afbeeldingen:

‘Tree In Cave’; fotograaf onbekend

‘Road’ van jplenio op Pixabay

‘Mexican Grey Wolf’ van Mike Goad op Pixabay

‘Esudroff’ van Esudroff op Pixabay


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: levensbeschouwing, transformatie, persoonlijke groei, inzicht, zelfinzicht, hart, bewustzijn, liefde, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen, hart, ziel, liefde, leven

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën