Nu meer dan ooit

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 20 december 2017


Live Oak by Mel Cogan


De elfjarige Helena glimlachte tevreden naar de stralen van de zomerzon die door het dichte, bladerdak van de groenblijvende eiken sijpelden. Zij vond het heerlijk om langs de schaduwrijke laan te lopen die naar Oma’s grote landhuis bij de bayou leidde, want het gaf haar de tijd om alles te vergeten en om te genieten van de rustgevende schoonheid van de omgeving. Zo lang zij zich kon herinneren, bezocht zij Oma die niet haar echte oma was minstens eens per week.


Oma was een wijze, oude, gepensioneerde bediende die het grote, oude huis en het land er omheen had geërfd van haar werkgeefster toen deze kinderloos overleed op de respectabele leeftijd van 96 jaar. Oma was erg aardig en stond in de wijde omgeving bekend om de hulp die zij verleende aan wie het maar nodig had. Voor Helena was Oma iemand met wie zij haar verhalen en ideeën kon delen. Helena vertelde Oma over haar zorgen om de wereld en stelde haar veel vragen. Oma luisterde heel goed. Zij liet Helena haar gevoelens en gedachten uiten, en daarna vaak na een flinke huilbui liet Oma haar alles op een andere manier bekijken, waardoor Helena met een gevoel van zelfvertrouwen en liefde naar huis kon.


Deze keer kwam Oma echter heel anders over. Helena voelde het toen Oma de deur opendeed. Hoewel Oma hartelijk glimlachte en Helena naar binnen liet, had zij een andere uitstraling. En, in plaats van eerst te gaan zitten om van hun traditionele root beer en diverse koekjes en gebakjes te genieten, nodigde Oma Helena uit om haar te vergezellen op een wandeling door de enorme tuin.

“Loop met me mee, lieverd, ik wil je iets laten zien,” sprak Oma met haar zware South Carolina accent.

Het waren niet zozeer de woorden die haar raakten, maar de diepe rust waarmee de woorden werden gesproken. Helena besloot er niet op te reageren. In plaats daarvan volgde zij Oma naar buiten door de keuken achterin het huis, waar Oma een mand dat op de grote tafel stond pakte.


De twee vrienden waren een kwartier aan het wandelen toen zij aankwamen bij een deel van de tuin waar Helena nooit eerder was geweest. Oma voelde dit aan en vertelde haar dat dit één van de grootste geheimen van het landhuis was.

“Ik wil je iets heel speciaals laten zien,” legde zij uit. “Iets wat mij heel dierbaar is en waarvan ik hoop dat het jou net zo dierbaar zal zijn.”

Helena haar ogen stonden wijd open en haar nieuwsgierigheid werd bevredigd toen zij bij een open plek aankwamen. In het midden stond een enorme, eenzame boom een groenblijvende eik met zware takken die net niet de grond raakte.

“Ohh,” zuchtte Helena in bewondering.

“Ja, wat een prachtige boom, hè?” vroeg Oma terwijl zij de mand in het gras plaatste, vlakbij de eik. Het was dichtbij genoeg om van de schaduw te genieten en ver weg genoeg om de boom in zijn geheel te kunnen bekijken.


Toen haalde Oma de grote, rode servet die de mand bedekte weg en haalde een voor een de inhoud eruit, deze op een kleed uitstallend zodat Helena zich erover kon verheerlijken.

“Ga je gang en kies wat je wilt,” moedigde zij Helena aan toen zij klaar was.

Helena wachtte niet af en schoof voorzichtig een stuk appeltaart op een klein bordje terwijl Oma twee glazen met root beer vulde.

“Proost, schatje, op ons,” zei Oma en hief haar glas.

Helena hief ook haar glas en glimlachte. Zij hield van Oma’s gevoel voor grandeur.

Zij namen beiden een slok en begonnen toen zich tegoed te doen aan de heerlijke lekkernijen die Oma die ochtend had gebakken.


Toen zij klaar waren, en Helena vertelde hoe ‘propvol’ zij zat, schraapte Oma haar keel, keek diep in Helena’s ogen en zei:

“Ik zou graag dat je dit als mijn afscheidsmaaltijd beschouwt, lieverd.”

Op haar beurt keek Helena met verbazing diep in Oma’s donkerbruine ogen. Haar onderbuik gevoel toen zij het huis die middag was binnengegaan, bleek te kloppen. Er was inderdaad iets met Oma.
“Wat is er, Oma?” vroeg zij met een trillende stem. “Waar ga je naartoe?”

“Weet je nog die kauw afgelopen winter?”

Helena knikte.

“Het overleed niet zomaar, het overleed omdat het zijn tijd was om te gaan.”

Helena’s maag begon te draaien toen zij deze woorden hoorde. Wat probeerde Oma haar te vertellen?

“Lieverd, nu is het mijn tijd om te gaan.”

Helena probeerde te spreken. Zij probeerde Oma te vertellen dat dit niet waar kon zijn, maar de tranen die in haar ogen opwelden en de brok in haar keel hielden haar tegen.

“Ja, mijn lieve Helena, afgelopen nacht kreeg ik dit via een briesje te horen. Ik weet dat dit schokkend is voor jou, maar ik moet gaan. Maar, voor ik ga, wil ik je iets vertellen.”


Ondertussen rolden de tranen over Helena’s wangen, en toch luisterde zij aandachtig naar wat Oma vertelde.

“Deze eik staat hier al meer dan drie honderd jaar en zal dat zeker nog enkele honderd jaar doen. Voor mij symboliseert het: uithoudingsvermogen, enorme kracht en, bovenal, wijsheid. Dat is waarom ik geloof dat het jouw boom is, Helena.”

Helena, die nu haar laatste tranen wegveegde, keek onderzoekend naar Oma.

“Ook jij beschikt over deze kwaliteiten, lieverd. Kwaliteiten waar de mensheid grote behoefte aan heeft in deze turbulente tijden. Nu meer dan ooit, hebben wij een sterke, wijze en liefdevolle leider nodig die ons de weg leidt naar een liefdevolle en gelukkige wereld en ons in staat stelt om onze dromen te verwezenlijken.”

Helena slikte en zei: “Ja, dat geloof ik ook, Oma, maar wat heeft dit met mij te maken?”

“Jij bent zo’n leider, Helena. En deze prachtige eik gaat jou helpen. Het heeft niet deze leeftijd bereikt vanuit angst en besluiteloosheid; het groeide vanuit vertrouwen en onvoorwaardelijke liefde. Net zoals jij. Dus, als ik er niet meer ben en je mijn advies nodig hebt, hoef je maar naar de eik te komen en ermee te praten. Het zal je alle antwoorden geven die je maar nodig hebt, het zal je begeleiden.”


Helena reageerde niet, maar gaf de meest stralende glimlach ooit. Haar glimlach kwam door het warme gevoel in haar hart. Nu begreep zij wat Oma bedoelde. Zij wist dat zij gelijk had en daarom ervoer zij zo’n diep liefdesgevoel. Oma voelde dit aan. Nu was zij het wiens ogen vochtig werden van de tranen. Zij glimlachte terug en legde haar rechter hand op haar hart. Helena volgde haar voorbeeld.

“Jij kunt het, lieve Helena. Leid de weg.”

“Dat zal ik doen, Oma.”

Toen leunde Helena voorover naar Oma, sloeg haar armen stevig om haar heen en kuste haar overal op haar grijze kroeshaar alsof zij haar vaarwel zei.


De volgende dag toen Helena op bezoek kwam, deed een jonge man de deur open.

“Goedemiddag,” sprak hij, “volgens mij ben jij Helena.”

“Ja, dat ben ik,” antwoordde Helena.

“Mijn naam is Joshua. Ik ben Oma’s kleinzoon.”

“Zij is heengegaan, hè?” vroeg Helena.

Joshua knikte.
“Dat klopt, maar zij liet een briefje achter waarop stond dat wij je moesten zeggen om de oude eik te bezoeken. Ik neem aan dat je weet wat zij bedoelt?”

“Ja, dat weet ik. Heel erg bedankt, Joshua,” glimlachte Helena en zij draaide zich om en rende de tuin in.

Toen zij aankwam bij de eik, werd zij verrast door wat zij zag. Precies op de plek waar zij en Oma de dag daarvoor hadden gezeten, was nu een heel klein eikje dat blijkbaar die nacht en midden in de zomer was gaan spruiten.

“Oma,” fluisterde Helena met een grote glimlach op haar gezicht, en haar ogen vulden met tranen van vreugde.


John Cougar Mellencamp Now More Than Ever


Klik hier om het vervolg te lezen!


Symboliek:

Eik: Overleven, Macht, Wijsheid

Helena: Schitterend Licht



Afbeeldingen:

‘Live Oak‘ van Mel Cogan op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: dromen, levensbeschouwing, transformatie, hart, liefde, spiritualiteit

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen, hart, liefde, kracht

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën