Luna en de witte wolvin

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 7 maart 2018


Wolf by John Mason


Een verhaal op Internationale Vrouwendag 2018 over vrouwelijke kracht


Zolang Luna zich kon herinneren was haar moeder bevangen door een intens verdriet. Hoe dat kwam wist zij wel, al sprak haar moeder daar nooit over. Twee jaar geleden, toen Luna amper drie jaar oud was, keerde haar vader terug van de burgeroorlog. Levendig herinnerde zij zich hoe de mannen van haar dorpje in de bergen hem veilig thuis hadden gebracht. Zij wist nog hoe haar moeder het uitgekrijst had toen die zag hoe de gruwelijkheden van het regime haar man hadden getraumatiseerd.


Luna had het al lang aan zien komen, in haar dromen. Zij onderging de transformatie van haar vader zonder emotie en vervuld van liefde. Zo ging zij met alle gebeurtenissen in haar leven om. Sommige dorpsbewoners noemden haar daarom hoogbegaafd of overgevoelig. Zelf had Luna er geen gedachten over. Zij wist dat er meer in het leven bestond dan het ellendige verdriet van haar moeder. Daarvan was zij vanaf haar eerste moment van bewustzijn al doordrongen. Het maakte dat zij alles zonder oordeel of vergelijk accepteerde zoals het was, en met compassie handelde.


Zo ging zij ook om met de situatie van haar vader, die elke dag in zijn oude stoel lusteloos voor zich uit zat te staren. Iedere avond als haar moeder thuiskwam van haar schoonmaakwerk in het huis van de barones en huilend hun povere avondmaaltijd bereidde, stopte Luna met haar huishoudelijke taken, ging naast haar vader zitten en legde haar hand op de zijne. Wat haar moeder door haar verdriet toen niet merkte, was de opleving die Luna bij haar man veroorzaakte. Hij trok zijn rechter mondhoek iets omhoog en heel even stelde Luna zich voor hoe hij aanstalten maakte om te lachen als vanouds; levenslustig en ongeremd. Maar het gelach bleef uit.


Poppies On A Field by Stephanie Berghaeuser


Vroeg op een zomerochtend liep Luna door het weiland om bloemen te plukken toen haar nieuwsgierigheid werd gewekt door een bijtje dat om haar hoofd begon te cirkelen. Het was niet het gezoem van het ijverige diertje dat haar aandacht trok maar de glinstering van zijn vleugeltjes. Toen zij scherper keek, viel haar de kleur van het bijtje op. In plaats van de gele streepjes die Luna gewend was bij bijen te zien, was de bij volkomen wit gekleurd. Het deed Luna haar zoektocht vergeten en de bij volgen naar het dichtbij gelegen bos.


Toen Luna bij het bos aankwam, viel haar mond open van verbazing. Op de eikentakken, tussen het klaver en overal waar Luna maar keek, zoemden witte, glinsterende bijtjes. Waar kwamen al die bijtjes vandaan, vroeg de kleine meid zich af. Zij had zich de vraag nog amper gesteld of de bijtjes groepeerden zich om haar heen. Toen begreep zij dat de diertjes iets van haar wilden. Zij begon zich net zorgen te maken toen de bijtjes de cirkel om haar heen verbraken en in een sliert van haar vandaan begonnen te vliegen. Luna trok haar wenkbrauwen omhoog toen het allereerste bijtje bij haar terugkwam, even om haar heen zoemde en zich daarna weer aansloot bij zijn soortgenoten.


De bijen gingen het bos in en Luna besloot hen te volgen. Na een kwartier lopen, waren zij behoorlijk diep in het bos. Zo ver van huis was de jonge Luna nog nooit geweest en zij voelde zich onrustig tot haar links, vanuit haar ooghoek, een wolvin opviel. Dit was geen gewone wolvin, merkte Luna meteen op. Zij had een spierwitte vacht en helblauwe ogen. Die ogen straalden rust uit. Luna stond stil en keek haar aan. De wolvin knipperde met haar ogen naar Luna alsof te zeggen dat zij er goed aan deed de bijen te volgen. Luna glimlachte gerustgesteld en volgde opnieuw de bijen nog dieper het bos in. Het viel haar toen op dat, hoe dieper zij in het bos kwam, hoe lichter het werd. “Hmm, vreemd,” zei zij tegen zichzelf en net toen zij zich afvroeg wat het steeds feller wordende licht veroorzaakte, leidden de bijen haar naar een opening in het bos.


Mysterious Forest by Jos van Galen


Luna’s mond viel opnieuw open. Een enorme pulserende bol van wit licht deed haar op de plaats halt maken. Niet alleen het licht op zich maar ook de trilling van de bol leek bezit van haar te nemen. Merkwaardig genoeg gaf Luna eraan toe. Haar ademhaling leek zich af te stemmen op de trilling. Luna werd er rustig van en net toen zij alles om haar heen vergat en opging in de bol van licht, stapte een gedaante uit het licht naar voren. Het was een vrouw in een lang, wit gewaad, met asblond haar en helblauwe ogen en zij reikte haar hand naar Luna.

“Kom lieve Luna,” wenkte de vrouw op een warme, moederlijke toon. “Mijn naam is Blanca en ik heb lang op jou gewacht.”

Luna trok een wenkbrauw omhoog. “Verwacht,” herhaalde zij fluisterend.

“Kom meisje,” zei Blanca nogmaals en reikte nu ook haar andere hand naar Luna. Luna voelde haar hart zwellen. Zij glimlachte en liep langzaam en vol vertrouwen op de mysterieuze vrouw af.


Toen zij de vrouw na een pas of twintig had bereikt, legde zij haar handen in die van haar. Ogenblikkelijk werd Luna gevuld met een aangename warmte die haar ogen deed sluiten.

“Luna, maandochter, ontmoet je bestemming,” sprak Blanca.

Luna luisterde aandachtig terwijl zij voelde hoe de krachtige warmte haar lichter maakte.
“Ontvang je krachtige erfenis, omarm de liefdesenergie en geef het door.”

Luna nam de woorden zwijgend in zich op. Zij wist op een of andere manier dat het zo hoorde dat zij hier nu zo stond met haar handen in de handen van een onbekende vrouw. Van een wijze tovenares die haar de kracht zou geven om de levens van velen ingrijpend en ten goede te veranderen.


Toen Blanca had gesproken, liet zij Luna’s handen langzaam los, legde haar handen teder op Luna’s schouders en kuste haar licht op haar voorhoofd. Het deed Luna haar ogen openen.

“Ga, mijn dochter. Ga en weet welke wonderbaarlijke gave jij hebt. Gebruik het wijselijk en liefdevol en niets dan goeds zal zich in jouw wereld manifesteren.”

“Maar hoe weet ik wanneer ik het wijselijk gebruik?” vroeg Luna op onzekere toon.
“Je hoeft je daarover geen zorgen te maken, mijn lieve,” stelde Blanca haar gerust. “Je hoeft maar te doen zoals jij altijd doet.”

Luna keek haar met een vragende blik aan.

“Open je hart en geef van je liefde,” antwoordde Blanca.

De kleine Luna knikte als blijk van begrip en Blanca glimlachte liefdevol terug.

“Mijn tijd komt teneinde, Luna, de jouwe begint. Jij bent een waardige opvolger. Ga nu.”

Het jonge meisje gehoorzaamde. Met een licht gevoel van weemoed keek zij Blanca nog een laatste keer aan, draaide zich om en liep weg.


Het was pas na een poos lopen dat het Luna opviel hoe licht en krachtig haar passen waren. Moeiteloos leek zij voort te bewegen terwijl haar ademhaling en hartslag rustig bleven. Terwijl Luna liep, keek zij om zich heen en merkte hoe helder zij alles zag. Het  deed haar terugdenken aan Blanca’s woorden: ‘Omarm de liefdesenergie en geef het door.’ Alles van haar ontmoeting zonet met Blanca viel op zijn plaats. Luna slaakte een zucht van geluk en haastte zich met een gevoel van verwachting naar huis.


Toen zij thuiskwam, stond haar moeder op het punt te vertrekken naar haar werk.

“Luna, lieverd, wat bleef je lang weg?” sprak haar moeder terwijl zij haar dochter opgelucht omarmde.

Ogenblikkelijk deinsde zij terug. Roerloos stond zij voor haar dochter, niet in staat om nog een woord te uiten. Eerst begreep Luna de reactie van haar moeder niet, maar toen zij de warmte die zij uitstraalde waarnam, drong het tot haar door hoe haar relatie met haar moeder voorgoed was veranderd. Haar moeder glimlachte nog mooier dan Luna haar ooit had zien doen en tussen haar en Luna ontstond een alsmaar sterker wordende trilling, van hart tot hart. Op dat moment liep Luna’s vader met een ongekend levendige pas de kamer binnen, met een glimlach op zijn gezicht die Luna en haar moeder van voor de burgeroorlog kenden. Luna spreidde haar armen en omhelsde haar ouders met een krachtig, wit licht. Het licht vulde hen met warmte, het vulde heel de kamer met warmte en de ogen van Luna’s moeder met glinsterende tranen van vreugde. Alle drie wisten zij dat vanaf dat moment hun levens blijvend waren veranderd.


The Call by Mario Alberto Magallanes Trejo


Een week later liep Luna weer langs de rand van het bos. Opeens stond zij stil toen zij een paar passen opzij van haar een oude, witte wolvin roerloos zag liggen. Luna begreep meteen dat het Blanca was. Met gemengde gevoelens knielde zij naast haar dode zielsmoeder en streelde zacht haar oogleden dicht. Op hetzelfde moment werd zij achterover gegooid door een verblindende witte lichtflits. Luna wou weer naar Blanca kijken, maar op de plek waar de wolvin had gelegen, lag nu een wit kristal. De betovering was rond, wist Luna. Zij was nu de witte tovenares en zij zou het werk van Blanca voortzetten. Met een zwellend hart raapte zij de kristal op en liep met een lichte tred naar huis om afscheid te nemen van haar ouders. Een glimlach vormde zich om haar mond. Zij wist dat haar ouders het zouden begrijpen en dat voelde goed. Van nu af aan zou er in de wereld alleen maar liefde zijn.


David Guetta & Kelly Rowland When Love Takes Over


Afbeeldingen:

‘Wolf’ van John Mason op Freeimages.com

‘Poppies On A Field’ van Stephanie Berghaeuser op Freeimages.com

‘Mysterious Forest’ van Jos van Galen op Freeimages.com

‘The Call’ van Mario Alberto Magallanes Trejo op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, persoonlijke groei, liefde, energie, kracht, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde, energie

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Reacties

  • Diana

    Geplaatst op donderdag 8 maart 2018 om 11:02 uur

    Mooi verhaal. Ik zou nu wel willen weten hoe zij haar werk ging voortzetten....



  • Wim Beunderman

    Geplaatst op donderdag 8 maart 2018 om 11:40 uur

    Hey Diana! Wat lief, dank je wel ;-)) En ik begrijp dus dat ik aan de slag kan met een vervolg. Nou, dat lijkt me een goed idee. Bedankt voor je inspiratie!



Abonneer op mijn blog
Categorieën