Laat woede stromen

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op woensdag 23 oktober 2019


New Zealand by Patrox


Flash, de Duitse herder van de buren, keek verbaasd op toen Jason zijn oude Holden utility vehicle zijn betonnen oprit op stuurde en met piepende banden tot een halt bracht, slechts een haarbreedte verwijderd van zijn geliefde Manuka boom. Zonder ook maar een blik op de hond te werpen die hij anders met veel genegenheid begroette, sprong hij uit de auto, smeet het portier achter zich dicht en stormde zijn achtertuin in. Jason was ziedend.


The Offspring Feelings


Onderweg raapte hij een bijl op die hij voor zijn werk gebruikte, en liep vastberaden door naar het onafgewerkte kauri houten beeld dat horizontaal op twee schragen rustte.

“AAARGH ... !” brulde hij met haat in zijn ogen, terwijl hij de bijl hoog optilde en het op het beeld neer liet storten.

De slag kwam met zo’n geweld aan dat het een diepe kloof achterliet vlak onder het gezicht van het beeld en splinters door de lucht deed vliegen. Dit was maar het begin. Jason ging door het lint. Hij trok de bijl uit het hout en zwaaide het omhoog.

“Shane … !!!” schreeuwde hij, schuimbekkend, “Ik ga je godverdomme vermoorden!”

Opnieuw liet hij de bijl in het hout zinken, waardoor de kloof dieper werd. Hij herhaalde dit keer op keer, en schreeuwde de hele tijd beledigingen naar het beeld dat, in zijn ogen, Shane voorstelde, de klant met wie hij slechts een half uur geleden ruzie had gehad.


Toen hij zijn woede op het beeld had afgereageerd, liet Jason de bijl los en zakte zwaar ademend neer op zijn knieën in het vochtige gras. Toen keek hij omhoog naar de ravage voor zich. Een wrange glimlach verscheen op zijn gezicht.

“Wat heb ik gedaan?” zuchtte hij.

Wat aardig onderweg was om tot een prachtig kunstwerk te worden getransformeerd, was nu een verzameling hout in allerlei vormen en maten. Een enorme verspilling van hoge kwaliteit hout, om maar niet te spreken van tijd en inspanning. Met de verwoesting van het beeld dat bedoeld was voor zijn klant, kon Jason nu alle hoop die hij gekoesterd mocht hebben op een hereniging wel vergeten. Kreunend, kwam hij overeind en keek een laatste keer naar wat er over was gebleven van zijn beeld. Toen keerde hij zich om en begon in de richting van de achterdeur te lopen.


Carving by Falco


“Krijg de tering, jij,” gromde hij naar het oude Maori beeld van een gezicht dat zijn tong uitstak, dat links van hem bij de varens stond.

Hij wrong de hordeur met zo’n geweld open dat het van de bovenste scharnier afbrak en zielig aan de twee overgebleven scharnieren bleef hangen. Het stoorde Jason niet. Hij deed het slot van de achterdeur open, rukte deze open en baande zich een weg naar de koelkast, waar hij een ‘long neck’ Red Lion greep. Hij opende de fles en werkte het ijskoude bier ter plekke naar binnen.

“Ahhh ... Dat had ik echt nodig,” zuchtte hij en pakte nog twee flessen.

Hij ging aan de keukentafel zitten en begon van zijn tweede fles te drinken, maar nu heel langzaam.


Het bier hielp hem om af te koelen, letterlijk en figuurlijk. Terwijl hij kalmeerde, keek hij terug op de manier waarop hij enkele momenten geleden stoom had afgeblazen. Hij besefte dat de woede maar weinig met Shane te maken had. Het was woede die nu al heel lang diep vanbinnen aan het borrelen was geweest. Nu hij eraan dacht, zag hij de gelijkenis met Mount Ruapehu, de actieve vulkaan die zich hemelsbreed nog geen 200 kilometer ten zuiden hier vandaan bevond. In de afgelopen dagen waren er verscheidene berichten geweest over een toename in vulkanische activiteit.

“Ha,” grinnikte hij, “misschien ontploft dat oude wijf nog zoals ik ... haha.”

Maar, terwijl hij nog een slokje bier nam, veranderde zijn stemming. Schijnbaar uit het niets welden er tranen in zijn ogen. Een teken dat aangaf dat verdriet nu de plaats innam van zelfspot.


George Benson The Shadow Of Your Smile


“Jase, gaat het wel?” informeerde een warme vrouwenstem.

Jason keek op om zijn tweelingzus Sheryl in de deuropening te zien staan. Eén blik op haar broer’s met tranen overspoelde gezicht gaf Sheryl het antwoord dat zij al een paar weken aan had gevoeld. Hij had haar nooit voor de gek kunnen houden, en daar was hij eigenlijk wel dankbaar voor. Niemand, zelfs niet hun ouders, kende en begreep hem beter dan zij. Bovendien verscheen Sheryl altijd op precies het juiste moment om hem te ondersteunen. Dit was geen uitzondering. Zij liep naar hem toe, legde zachtjes haar arm om zijn schouders en kuste hem op zijn voorhoofd. Jason probeerde te spreken, maar zijn gezicht verwrong toen hij begon te snikken.

“Geef eraan toe, broertje,” fluisterde Sheryl terwijl zij vanachter leunend hem in haar armen hield.

Het deed haar pijn om haar geliefde broer zo te zien instorten. Tegelijkertijd juichte haar hart van vreugde om het helende effect dat Jason’s tranen teweegbrachten.


Tango by Watje


Toen Jason ophield met huilen, gaf Sheryl hem wat zakdoekjes zodat hij zijn neus kon snuiten, pakte een stoel en ging bij hem aan tafel zitten.

“Voel je je nu beter?” vroeg Sheryl, liefdevol glimlachend.

Jason haalde diep adem voor hij antwoordde.

“Ja, dank je zusje,” zei hij met een glimlach. “Dat had ik echt nodig.”

Sheryl legde haar hand op Jason’s rechterhand bij wijze van antwoord.

“ik moet echt leren om met mijn woede om te gaan voor het de overhand krijgt,” zei Jason met een bezorgde blik op zijn gezicht. “Heb je gezien wat ik met het beeld heb gedaan?”

“Ja, je hebt daar geweldig haardhoud van gemaakt,” antwoordde Sheryl droog.

Jason barstte in lachen uit en Sheryl ook. Jason voelde het laatste beetje spanning uit zijn lijf stromen. Zo goed had hij zich in tijden niet gevoeld.

“Herinner je je nog toen we aan stijldansen deden, Sheryl?”

“Hoe kan ik me dat niet herinneren. Ik geloof dat mijn tenen nog steeds bont en blauw zijn van al die keren dat je erop stampte.”

“Hahaha, lachte Jason hartelijk. “Nou, misschien moeten we het weer eens proberen. Dan kan ik jou lesgeven,” zei hij met een grote grijns op zijn gezicht.

“Ha, daar hou ik je aan, kerel.”


Sunshine by Jill Wellington


“Waarom ben ik hier?” vroeg het jonge meisje met zo’n onschuldige blik in haar grote, bruine ogen die alleen kinderen blijken te hebben.

“Om jouw zuiverheid,” fluisterde een tedere stem diep vanbinnen.

Het meisje luisterde met open mond terwijl zij aandachtig alles wat er werd gezegd tot zich nam.

“Jij vreest niets,” vervolgde de stem, “en laat alles en iedereen bij jouw hart naar binnen. De wereld heeft dit nodig. Dat begrijp jij wel, toch?

Het meisje sprak niet, maar knikte met haar hoofd en glimlachte lief.

“Wees vreugdevol zoals altijd en schijn jouw licht de wereld in.”


Vangelis Lenfant (the child)


De zachte gloed van de schemering vulde de keuken met een gevoel van zuiverheid toen Jason wakker werd en met zijn hoofd van de keukentafel omhoog kwam.

“Sheryl?” riep hij met een hese stem, maar al te goed wetend dat Sheryl geen antwoord zou geven.

Al fronsend, begon hij zich te realiseren dat zijn gesprek met haar maar een droom was geweest, aangezien zij nu precies 26 jaar geleden was overleden.


Toen werd zijn aandacht naar links getrokken. Met grote ogen staarde hij naar de deuropening. Daar stond Sheryl zo fel te schitteren dat haar licht de keuken overspoelde en Jason omhulde.

“Jason,” zei Sheryl met een stralende glimlach tegen haar broer.

Tranen van liefde stroomden over Jason’s wangen.

“Herinner je je nog wat Oma Maia vroeger tegen ons zei toen we nog klein waren?”

Sheryl’s vraag bracht een glimlach op Jason’s gezicht. Tegelijkertijd gleed hij zijn hand onder zijn overhemd en voelde het greenstone hei-tiki sieraad dat ter hoogte van zijn hart hing. Maia, hun Maori grootmoeder, had het aan hem geschonken op zijn twaalfde verjaardag.


“Laat woede stomen voor het op gang kan komen,” fluisterde hij.

“Klopt, broertje. Als ik iets geleerd heb later in mijn korte leven, dan is het wel dat gevoelens gevoeld moeten worden. Het zijn tekens die ons geleiden zodat we beslissingen nemen die goed bij ons passen en ons gelukkig maken.”

“En woede,” vulde Jason aan, “is een teken dat ik niet de dingen doe die mij gelukkig maken.”

“Precies. Je kon altijd al snel leren. Behalve tijdens de danslessen, natuurlijk,” zei Sheryl plagend.

Jason glimlachte.

“Dank je wel zusje. Ik zal je nooit vergeten.”


Ter liefdevolle nagedachtenis van mijn ‘zus’. Dank je wel voor je zachtaardigheid en begrip, en voor het licht van vreugde dat je in de wereld scheen. X


Simple Minds Don’t You (Forget About Me)


Afbeeldingen:

‘New Zealand’ van Patrox op Pixabay

‘Carving’ van Falco op Pixabay

‘Tango’ van Watje op Pixabay

‘Sunshine’ van Jill Wellington op Pixabay


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing



Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, persoonlijke groei, zelfinzicht, hart, bewustzijn, liefde, kracht, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen, hart, liefde

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën