En wat is er nou mis met een Nederlands accent?

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op maandag 12 maart 2018


Diamond Green by Wendy ooo


Mijn verhuizing van Australië naar Londen in 1979 was niet zo fijn als ik had verwacht. Eigenlijk bleek het een enorme cultuurschok te zijn. Er waren helemaal geen vergulde straten; de samenleving was niet zo verfijnd als mensen beweerden, het weer beviel me van geen kant, en bovenal waren de mensen niet zo vriendelijk als in Australië. Engeland kwam zo achtergebleven over op mij, dat ik net zo goed op de maan geland had kunnen zijn.


Op mijn eerste schooldag was ik geschokt door de grote stadsarrogantie en onwetendheid van sommige leerlingen en leraren. Veel kinderen spotten met mijn Australisch accent het was maar een mild accent en probeerde het zelfs na te doen. Natuurlijk kun je dat soort gedrag overal tegenkomen, maar het kwam ironisch op mij over dat mensen die Engels spraken met een Cockney accent de brutaliteit hadden om lacherig te reageren op en neerbuigend te doen naar iemand uit een voormalig Brits kolonie. Met kolonie bedoel ik Australië, een hoog ontwikkeld en, toentertijd, jonge natie in opkomst, die veel meer ontwikkeld, ruimdenkender en vooruitstrevender was dan ‘Mother England’.


Maar goed, zo makkelijk en flexibel als ik ben, deed ik mijn best om er bij te horen. Toch moet ik toegeven dat ik hopeloos faalde, en in de vijf jaar die ik doorbracht in Londen, lukte het me niet echt om me daar thuis te voelen. Sterker nog, in de eerste paar jaar voelde ik me eenzaam en verlangde ik naar ‘huis’. Er is echter één ding waar ik wel snel aan wende. Na een week of zo op Crown Woods School in zuidoost Londen, en tot mijn vaders ongenoegen begonnen mijn broers en ik al met een Cockney accent te praten. Dit accent waarschijnlijk het lelijkste accent op deze aardbol samen met zijn woordenschat en idioom lijkt voor buitenstaanders veel op het Australische accent. Ze hebben wel veel gemeen, maar toch zijn ze ook heel verschillend.


Cooleman Ridge Gum Tree by Fergus McKenzie


The Police So Lonely


Voor mij zijn de grootste verschillen: (1) Cockney is gutturaal terwijl Australisch nasaal is, en (2) Cockney wordt gesproken met een agressieve staccato terwijl Australisch met zo min mogelijk moeite wordt gesproken. Er wordt gezegd dat dit laatste is ontstaan in de beginjaren toen de pioniers geen energie konden verspillen door in zo’n heet klimaat te praten, en omdat je minder kans had dat vliegen je mond naar binnen vlogen wanneer je je mond maar een beetje opende. Dit laat zien dat leefomstandigheden, de leefomgeving en cultuur de taal kunnen beïnvloeden. Waar en hoe mensen leven, wordt weerspiegeld in hun manier van spreken.


Ik ben in Noorwegen geboren, verhuisde naar een Amerikaans mijnbouwdorpje in Chili toen ik één jaar was, en bracht het grootste deel van mijn jeugd door in Australië en Engeland. Hierdoor bestaat mijn Engels nu uit een cocktail van accenten en uitdrukkingen: merendeels Australisch en Cockney, met wat ‘neutraal Engels’ erbij om het af te maken. Dit is best vreemd als je erbij stilstaat, want ik leerde Engels in Chili toen ik een jaar of drie was, van een Amerikaanse kleuterschooljuf. Het zou dus logisch zijn als er ook wat Amerikaans bij zat.


Nou, misschien zit er geen grammetje Amerikaans in mijn accent, maar mijn grammatica werd sterk beïnvloed door zogenaamd ‘Amerikaans Engels’. Het valt mij op dat mensen in Nederland met wie ik het over de Engelse taal heb, vaak geloven dat Amerikanen en Australiërs en andere ex-kolonialen, trouwens de Engelse taal minder goed beheersen en een modernere en ‘slang-achtige’ aftreksel van het Engels spreken. Het is niet realistisch om op zo’n manier te generaliseren. Mensen hun taalvaardigheid wordt niet bepaald door hun nationaliteit, en Amerikanen noch Britten spreken beter Engels.


Toch geloof ik uit ervaring dat Amerikaans Engels zuiverder is. In het algemeen hebben Amerikanen de neiging om consequent te zijn en vast te houden aan de oorspronkelijke spelling van Engelse woorden. Bijvoorbeeld, zij gebruiken de letter ‘z’ in woorden die afstammen van het Frans en het Latijn, zoals ‘organize’ en ‘realize’, terwijl Engelsen zowel de letter ‘z’ als de letter ‘s’ gebruiken. Daarnaast, bijvoorbeeld in films, hoor ik Amerikanen vaker het persoonlijk voornaamwoord in de onderwerpsvorm gebruiken in plaats van de modernere en populairdere niet-onderwerpsvorm. Bijvoorbeeld: “Yes, this is he,” (Ja, dit is hij) in tegenstelling tot “Yes this is him,” (Ja, dit is hem) en “so do I,” (ik ook) in plaats van “me too,” (mij ook). Hierin verraadt mijn Engels zijn Amerikaanse wortels.


Over wortels gesproken, wat ik zo mooi vind aan accenten en dialecten is dat ze je iets zeggen over de mensen die ze gebruiken en de oorsprong van die mensen. Ik ga nu niet beweren dat we worden gedefinieerd door de taal die we spreken, maar het karakteriseert ons wel degelijk. En er is wel één ding waarom ik Cockneys bewonder, en dat is hun welbespraaktheid en creativiteit bij het steeds opnieuw bedenken van nieuwe woorden, zinnen en uitdrukkingen. Het maakt hen authentiek. Het is deze authenticiteit die ik bewonder in mensen hun manier van spreken. Dus, als ik buitenlanders Engels hoor spreken op dezelfde manier waarop zij hun eigen taal spreken, geeft het mij de kans om hen te leren kennen zoals zij werkelijk zijn.


Cockney Rhyming Slang


Chas & Dave Rabbit


Daarom vind ik het zo jammer als mensen proberen om zich een accent waar ze niet bekend mee zijn aan te meten. Een voorbeeld hiervan deed zich voor vorig jaar, toen mijn vriendin en ik, haar dochter vergezelden naar meerdere universiteiten in Nederland om informatie te krijgen over studies die ze overwoog om te volgen. Deze studies werden in het Engels gegeven, en dus spraken de tweedejaars studenten, docenten en decanen Engels bij hun presentaties.


Wat mij opviel, was dat de meesten probeerden met een Amerikaans accent te praten, wat ik heel jammer vond, want het was overduidelijk dat zij een Amerikaans accent nadeden en niet met een Amerikaans accent spraken. Ook hun grammatica, hun woordkeuze en de manier waarop zij de klemtoon legden, was duidelijk Nederlands. In enkele minuten presteerden zij het om hun taalkundige authenticiteit door het spreekwoordelijke toilet te spoelen. Daarom kwam het als een aangename verrassing voor mij toen een decaan haar presentatie gaf met een sterk Nederlands accent. Deze dame sprak vloeiend en grammaticaal correct Engels, maar dan op haar eigen manier. Ik geef toe dat zij zich uitdrukte op een Nederlandse manier en dat haar Engels zeker niet ‘native’ klonk, maar het was tenminste authentiek, en dat kon ik zeer waarderen.


Er zijn zo veel verschillende Engelse accenten in de VS alleen al, minstens één per staat en iedereen heeft een eigen persoonlijk accent en manier om zichzelf uit te drukken. Ik hou ervan om met mensen te praten en naar hen te luisteren. Niet alleen naar hun woorden en hun accent, maar ook naar het gevoel dat erin door klinkt. Dit maakt het mogelijk voor mij om me met hen te verbinden. Met veel genegenheid herinneren mijn broers en ik ons vaak onze moeders eigen manier om ‘fish and chips’ uit te spreken: ‘fizz and ships’. Ook al zeiden wij haar vroeger dat dit Nederlands was, bleef zij het zo uitspreken. Daardoor voelde het heel persoonlijk en uniek, net zoals ik me zo uniek voelde door mijn manier van praten toen ik naar Engeland kwam.


Little Dog On The Fiels by Rene Madariaga


Dit leidt mij tot de vraag: “Wat is er eigenlijk mis met een Australisch accent? En wat is er nou mis met een Nederlands accent? Nou, helemaal niets, kan ik je zeggen. Ik hou van het Australische accent, en telkens als ik het hoor, vult het mijn hart met zo’n heerlijk warm gevoel van thuis. Australië herbergt vele prachtige diamanten zowel mensen als stenen en daarom voelt mijn ruwe mengseltje van accenten zo goed. Het herinnert me aan wie ik ben een bitsa of Heinz57 (Australische woorden voor asbakras) en helpt me om mezelf volledig te uiten, zodat deze kleine ‘diamond in the rough’ (ruwe diamant) ook als een diamant gaat schitteren.


Rihanna - Diamonds


Afbeeldingen:

‘Diamond Green‘ van Wendy ooo op Freeimages.com

‘Cooleman Ridge Gum Tree’ van Fergus McKenzie Kay op Freeimages.com

‘Little Dog On The Field’ van René Madariaga op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: levensbeschouwing, persoonlijke groei, communicatie

Voorzien van de labels: tekstschrijver, australie, verlangen, verbinding, taal

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën