En de wind fluisterde - Aflevering 9

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 13 oktober 2017

Storm by Radu Lazarica


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 9

Het voelde anders toen Ironbark die ochtend wakker werd. De vogels luidden een nieuwe dag in zoals zij dat elke dag deden, en toch was er iets met hen aan de hand. Zij klonken levendiger dan anders. Misschien kwam het wel door de storm die op komst was, dacht Ironbark toen hij door de opening tussen de gordijnen keek naar de veelkleurige wolken die zich hoog in de lucht opstapelden.

“Het zat er aan te komen, met die abnormaal hoge luchtvochtigheid van de laatste tijd,” mompelde hij terwijl hij op de rand van het bed ging zitten.

Tegelijkertijd barstte een kookaburra luidkeels uit in lachen, alsof het met hem spotte. Het gaf Ironbark de aanwijzing die hij nodig had. Ah, dat is het, zei hij in zichzelf. Met hun scherpe zintuigen wisten de dieren veel eerder dan de mensen wat er stond te gebeuren. Ze voelden vast al de opluchting die na de storm zou komen, concludeerde Ironbark. Toch was het vreemd, vond hij, hij had in de 72 jaar van zijn leven nog nooit zoiets opgemerkt.


Toen stond hij op, het plukje grijs, borstelig haar krabbend, en ging naar het raam toe. Daar keek hij opnieuw naar de lucht. De onweerswolken herinnerden hem aan zijn dochter en haar fascinatie voor de wind en de wolken. Vooral onweerswolken, die zij Wandjina noemde; de Aboriginal wolk en regen geesten. Terwijl Ironbark naar de badkamer slenterde, keek hij terug op zijn dochter haar kinderjaren. Zij hadden samen prachtige tijden meegemaakt, herinnerde hij terwijl hij zijn scheerspullen uit de badkamerkast haalde.

“Oh, hou toch op met sentimenteel doen,” sprak hij hardop, terwijl hij probeerde te voorkomen dat zijn tranen van geluk de mooie laag scheerschuim op zijn gezicht verpestten.


Toen hij doorkreeg dat dit niet hielp, zette hij de haast eeuwenoude transistor radio aan, die zijn overleden vrouw hem op zijn verjaardag in 1976 had gegeven. De muziek bracht enige verlichting tot er een gouwe ouwe op kwam: “She was blinded by the light. Revved up like a deuce. Another runner in the night...” Hij had zich altijd al afgevraagd wat de tekst betekende, vooral ‘blinded by the light’. Sommige mensen zeiden toen dat het verwees naar iemand die naar de zon keek tijdens een zonsverduistering, maar daar was hij niet zo zeker van. In ieder geval deden de vrolijke klanken van het nummer hem levendig en optimistisch voelen, en gingen zijn gedachten terug naar de storm en wat het nou vreemd deed aanvoelen.


Hij keek door het badkamerraam en toen, terwijl de wolken openbarstten en miljarden regendruppels op de grond deden storten, drong het tot hem door. De regen had de druk eraf gehaald, net zoals zijn tranen enkele minuten daarvoor hadden gedaan. Voor hem was dit Moeder Natuur haar manier om hem te zeggen dat het tijd was voor hem om het verleden los te laten. Hij moest het verdriet en de frustratie die jarenlang zijn hart deden overstromen, loslaten en zichzelf vergeven om wat hij voelde als zijn dochter in de steek laten. Dit nieuwe inzicht bracht meer tranen met zich mee, maar deze keer liet hij ze rustig stromen. Terwijl hij doorging met scheren, werd hij overweldigd door een enorm gevoel van opluchting.

“Ah, dat had ik nodig,” zei hij breed glimlachend.

Net toen hij dit geweldig vreugdegevoel tot zich nam, ging zijn mobiele telefoon over.


“Verdomme,” mopperde hij.

Wie zou dat nou zijn? Gewoonlijk nam hij nooit de telefoon op als hij bezig was en zeker niet in de situatie waarin hij nu verkeerde, maar zijn nieuwsgierigheid was hem te snel af.

“Hallo,” sprak hij vragend, en hij vergat zijn naam te noemen.

“Goedemorgen,” antwoordde een stem aan de andere kant, “Spreek ik met Alan MacGregor?”

“Ja, spreek je mee. Met wie spreek ik?”

Terwijl Ironbark sprak, werd hij zich bewust van zijn geïrriteerde toon, maar werd afgeleid door een bliksemschicht die bij een boom insloeg een paar straten verder. Alweer gebruikte Moeder Natuur metaforen om hem iets duidelijk te maken, want hij stond alsof hij door bliksem was getroffen toen hij het antwoord kreeg aan de telefoon. De tijd stond stil en zijn hoofd stroomde vol met herinneringen toen hij de man aan de andere kant hoorde antwoorden:

“Het is Dave, Dave Frankston.”


Klik hier om aflevering 10 te lezen!



Afbeeldingen:

‘Storm‘ van Radu Lazarica op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, aarde, natuur, aboriginal

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën