En de wind fluisterde - Aflevering 25

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 6 juli 2018


Outback Australia by Jenny Rollo


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 25

De volgende dag op het werk voelde Dave Frankston zich opgetogen. Alles ging zoals gepland en nu dat Conno hem had gebeld hem gisteravond had gebeld met het nieuws dat hij naar de reünie zou komen, kon hij beginnen met dingen regelen. Allereerst zou hij contact opnemen met Debbie haar biologische moeder. Plotseling veranderde opgetogenheid in een golf van onrust. Hoe zou haar moeder reageren? ‘Nou, kerel, je kunt nu niet meer terug,’ zei hij in zichzelf terwijl hij voor zichzelf een kop heerlijke sterke thee inschonk en naar zijn bureau liep.


“Goeiemorgen, Davo!”

Dave keek verrast op. Zijn gedachten werden beziggehouden door het gesprek dat hij van plan was met Debbie haar moeder te voeren, en zo was hem niet opgevallen dat zijn collega vlakbij hem stond.

“Oh, hey Mark. Hoe gaat ie?”

“Niet slecht,” antwoordde Mark. “Je ziet eruit alsof je een goede nachtrust hebt gehad.”

“Ja, zeker weten,” zei Dave afwezig, terwijl hij door de troep op zijn bureau begon te rommelen, op zoek naar de dossiermap met de informatie over Debbie haar moeder. Hij fronste. Waar was het gebleven?

“Mark?”

“Ja, kerel.”

“Heb je het dossier van Carruthers gezien?

“Nee,” antwoordde Mark terwijl Dave paniekerig dossiers ondersteboven keerde. “Is er iets mis?”

“Misschien wel. Ik weet zeker dat ik het dossier hier heb gelaten toen ik gistermiddag naar huis ging,” sprak Dave terwijl hij zijn handen door het haar haalde.

“Kan ik je helpen?” vroeg Mark.

“Nee, dat hoeft niet. Ik vind het wel,” zei Dave en liep naar het raam. “Ik ga eerst m’n thee drinken en me kalmeren.”

“Klinkt als een goed idee. Succes,” zei Mark en verliet de kamer.


Dave nam slokjes van zijn thee en staarde door het raam naar de heuvel in de verte. Enkele seconden later begon hij te dagdromen. Hij stond op dezelfde heuvel toen uit het niets een uitgestrekte vlakte voor hem verscheen. Hij keek om zich heen tot hem een oude eucalyptus boom opviel die uit de okerrode aarde was ontworteld. De boom zag eruit alsof het al lange tijd dood was. Het was door de zon tot een fletse kleur grijs gebleekt en miste haast alle takken. Toen stak er een wind op. Deze veegde langs zijn gezicht en trok aan zijn overhemd. Het werd een stem die naar hem fluisterde: ‘Het leven geeft en neemt. Maar, jij hebt de kracht om de natuurlijke orde te herstellen. Je hoeft enkel je intuïtie te volgen.’ Plotseling veranderde de omgeving in een prachtig regenwoud. Dave viel de dode boom om, maar nu leefde het wel degelijk.


Hij knipperde met zijn ogen en kwam terug in het heden.

“Hmm,” murmelde hij, “intuïtie, hè.”

Toen liep hij terug, ging hij zitten en sloot zijn ogen. Het duurde maar even voor hij iets aanvoelde in de linker bovenhoek van zijn bureau. Hij opende zijn ogen, leunde naar de linker bovenhoek en pakte het dossier dat bovenop lag.

“Ah, daar ben je,” zei Dave met een tevreden glimlach op zijn gezicht.

Toch is het vreemd dat je niet bent waar ik je gelaten heb, sprak hij in zichzelf.


“Goedemorgen, Dave!” riep zijn collega Alison toen zij door de gang langs zijn open deur liep.

“Goedemorgen, Alison,” antwoordde Dave en hij keek op om een blik op te vangen van de vrouw die Alison vergezelde. Het was net lang genoeg dat iets aan haar zijn aandacht trok. Haar holle blik gaf hem een onbehagelijk gevoel. Het herinnerde hem aan iemand, maar hij kon niet herinneren wie. Zijn geheugen liet hem in de steek wat gezichten betrof. Hij richtte zijn aandacht op het dossier voor hem. Terwijl hij door de documenten en foto’s bladerde, op zoek naar de contactgegevens, kwam hij Debbie haar kinderfoto weer tegen. Hij hield de foto voor zich omhoog en staarde naar Debbie terwijl zijn ogen opnieuw vochtig werden.

“Jouw tijd is gekomen, Debbie en voor nu en altijd, ga ik dingen rechtzetten.”

Toen, terwijl hij de foto neerlegde, vielen Dave zijn ogen op een andere foto. Deze was van een jonge vrouw die de hand vasthield van een jong meisje. Toen Dave beter keek, herkende hij het meisje. Het was Debbie. Hij keek toen naar de vrouw en probeerde een naam op te rakelen.

“Angela,” zuchtte hij.

Plotseling werd zijn hart bevangen door angst. Nee, dat kan niet waar zijn, zei hij in zichzelf, maar zijn geheugen won het van hem. De vrouw op de foto naar wie hij staarde, was exact dezelfde vrouw die slechts enkele minuten geleden voorbij zijn kantoor was gelopen.


WORDT VERVOLGD...


Simple Minds Soul Crying Out


Afbeeldingen:

‘Outback Australia’  van Jenny Rollo op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, levensbeschouwing, hart, liefde, spiritualiteit, fantasie, verhalen, outback, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, aarde, intuitie

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën