En de wind fluisterde - Aflevering 24

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op maandag 11 juni 2018


Pizza Time by Leonardo Ciannella


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 24

“Hoi Conno, hoe gaat ie?” groette Dave Frankston aan de telefoon en slikte toen de hap door die hij net van zijn pizza had genomen. Hij was ontzettend blij dat Giuseppe besloten had hem te bellen.

“Weet je, meneer Frankston, ik heb over je aanbod van laatst nagedacht. Het heeft alles in een ander perspectief gebracht.”

Dave zijn wenkbrauwen gingen omhoog.

“Nadat ik Bee verliet, raakte ik alle hoop kwijt om haar ooit weer te zien. Dat je contact met me opnam, haalde veel herinneringen op, die me deden realiseren hoeveel ik haar heb gemist en hoeveel pijn ik heb onderdrukt over de jaren heen.”

“Hmm, dat dacht ik al.”

“Nu zie ik dat het leven me een nieuwe kans heeft geboden,” vervolgde Giuseppe. “En die pak ik, meneer Frankston!” schreeuwde hij half door de telefoon terwijl zijn hart van opwinding tekeer ging.


“Nou, ik ben er blij om, Gio. Ik neem aan dat je bedoelt dat je hierheen komt voor de reünie?”

“Zeker weten, meneer Frankston,” zei Giuseppe opgetogen.

Dave grinnikte.

“Top, kerel,” antwoordde hij. “Wij kijken uit naar je komst.”

“Ja, ik ook, ook al voel ik me een beetje zenuwachtig over hoe Bee op het nieuws zal reageren.”

“Laat dat maar aan mij over,” antwoordde Dave, “dat regel ik wel.”


Giuseppe glimlachte. Hij wist dat meneer Frankston alles zou regelen zoals hij dat altijd had gedaan toen Giuseppe en Gazza in Moorabbin opgroeide. Hij en meneer Frankston kletsten nog eventjes tot het gesprek tot een eind kwam.

“Nou, ik ga het nodige regelen, Gio, en dan neem ik weer contact met je op.”

“OK, dank je, meneer Frankston. Ik laat je je maaltijd eten.”

“Hoe wist je dat ik aan het eten was?”

“Toen je de telefoon aannam, waren die knaaggeluiden van jou zo hard dat het me verbaast dat iedereen in Melbourne je niet gehoord heeft,” zei Giuseppe lachend.

Dave barstte in lachen uit.

“Pas jij maar op, kerel, of ik verander nog van gedachten,” reageerde hij.

“Ja, natuurlijk, meneer Frankston. Tot gauw. En, oh ja, doe mevrouw Frankston de groeten van me.”

“Doe ik, Gio. Tot gauw.”


Nadat hij had opgehangen, keek Dave naar zijn pizza en glimlachte. Het voelde alsof niets was veranderd en Giuseppe net bij hen thuis had gegeten. Nu dat Giuseppe hem had verteld dat hij hierheen zou komen voor de reünie, zou het niet lang meer duren voordat een maaltijd samen de realiteit zou worden. Hij begon weer zijn pizza te eten. Terwijl hij tussendoor een slok rode wijn nam, stelde hij zich de blik voor op het gezicht van zijn vrouw Jane als zij thuiskwam van haar avondje uit met haar vriendinnen en hoorde dat Conno naar de reünie zou komen. Dit moest wel een van de beste dingen zijn die hem in lange tijd waren overkomen, zei hij in zichzelf voor hij een toast uitbracht.

“Op de liefde,” sprak hij hardop, glimlachend met tranen in zijn ogen.


Klik hier om aflevering 25 te lezen!


Afbeeldingen:

‘Pizza Time’ van Leonardo Ciannella op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, liefde, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, liefde

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën