En de wind fluisterde - Aflevering 22

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op donderdag 3 mei 2018


Jacaranda Flowers by Melodi


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 22

“Weet je wat, laten we naar buiten gaan voor wat frisse lucht,” stelde Jenny voor.

Deborah nam een slokje wijn en knikte.

“Ja, goed idee, zus. Ik kan wel een wandeling gebruiken.”

Toen hij Deborah het magische woord ‘wandeling’ hoorde zeggen, sprong Dougie op uit zijn mand en begon rondjes te rennen in de woonkamer terwijl hij van enthousiasme met zijn staart zwiepte. De twee zussen barsten in lachen uit.

“Toe maar, haal je lijn op!” riep Deborah naar haar trouwe kleine hond.

Dougie had weinig aanmoediging nodig en was binnen een paar seconden terug. Deborah maakte de lijn vast. Toen verliet het drietal het huis, nadat Jenny zich ervan had verzekerd dat alle deuren op slot waren.


Terwijl zij door de straat liepen naar hun favoriete plek op het strand, pikte Deborah de doordringende zoete geur op van een jacaranda die bloeide in een van de voortuinen. Ogenblikkelijk kwam zij in een dagdroom terecht. Een zachte vrouwenstem fluisterde: ‘Ekster kind, open je ogen en zie wat er te zien valt.’ Deborah moest fronzen van zo’n raadselachtige boodschap tot het eindelijk tot haar doordrong. Zij begreep de betekenis van de vreemde gebeurtenissen die in de laatste paar dagen hadden plaatsgevonden. Natuurlijk probeerde iemand haar te grazen te nemen, maar dat was niet waar het om draaide.


“Wat gaat er in je om?” vroeg Jenny, Deborahs droom onderbrekend.

“Uh, sorry, zeg dat nog eens,” sprak Deborah verward.

Jenny glimlachte uit medeleven.

“Was je weer aan het dagdromen?”

“Ja, nu klopt het allemaal.”

Jenny keek nieuwsgierig naar haar.

“Ik bedoel die vier gebeurtenissen,” begon Deborah uit te leggen, “samen vormen ze een symbolische boodschap.”

“Ik hang aan je lippen,” zei Jenny.

“Nou, het begon allemaal met die schelp op de eetkamertafel.”

“Schelp?” vroeg Jenny.


Haar hart werd gegrepen door angst toen Deborah zich haar verspreking realiseerde, maar gelukkig herstelde zij zich meteen.

“Ja, de schelp,” herhaalde zij. “Voor het incident met de onthoofde ekster, was er een schelp. Ik vond het op de eetkamertafel op de dag dat ik bij het strandhuis aankwam. En binnenin was er een propje papier met daarop hetzelfde bericht als dat wat in bloed op de muur van het huis is getekend.”

Jenny gaapte met open mond haar zuster aan, die duidelijk zag dat de uitdrukking op haar gezicht niet gespeeld was.

“Wat, ‘Je weet dat ik altijd van jou zal blijven houden’?”

“Ja, dat.”

“Nu begrijp ik waarom je in paniek raakte, Debbie. Ik was helemaal geflipt in jouw situatie.”


Deborah glimlachte nu dat Jenny werkelijk begon te begrijpen wat zij meemaakte.

“Maar wat betekent het, volgens jou?” vroeg Jenny.

“De schelp vertelt mij om me te laten lijden door mijn ziel, die met mij praat in mijn dromen ‘s nachts via de wind. Het waarschuwt mij om trouw te blijven aan mezelf, zodat ik niet word afgeleid zoals de ekster.”

“Wat jouw totemdier is,” onderbrak Jenny.

“Ja, klopt. Ik moet bewust blijven van wat erom me heen gebeurt, dan zullen belangrijke dingen met opvallen, zoals de cricketbal in de achtertuin en mensen die me bespieden.”


Jenny zuchtte toen zij Deborah het woord ‘bespieden’ hoorde gebruiken. Zij merkte iets op wat haar tot nu toe niet was opgevallen.

“Oh nee, Debbie. Ik denk dat ik een domme fout heb gemaakt.”

“Hè?”

“Kom snel, we mogen geen tijd verspillen,” zei Jenny terwijl zij Deborah bij haar arm pakte. “We moeten terug naar het huis.”

Deborah wou vragen waarom, maar kreeg de kans niet. Voor zij er erg in had, begon Jenny te rennen, haar zuster met haar meetrekkend.


Toen zij naar adem snakkend aankwamen bij het huis, kwamen zij Norm de buurman tegen die uit hun achtertuin tevoorschijn kwam.

“Hè, wat doen jij hier?” vroeg hij en keek Jenny aan met een uitdrukking van verbazing op zijn gezicht.

“We zouden u hetzelfde kunnen vragen,” vroeg Deborah voor haar.

“Ja, wat doet u in onze achtertuin?” voegde Jenny eraan toe.

“Dus jij bent niet de gluurder,” antwoordde Norm.

“Nee, natuurlijk niet. Hoe kunt u zoiets denken?” reageerde Jenny fel en duidelijk geïrriteerd over zijn aanname. “En u hebt nog steeds niet mijn zus haar vraag beantwoord.”

“Zoals ik vanochtend vertelde, Jean betrapte iemand in een sweatshirt met capuchon die bij jullie huis rondhing. Toen we naar ons huis terugliepen, viel me jouw auto op,” legde hij uit en wees naar Jenny’s auto, “en dat er een sweatshirt in lag precies zoals dat van de gluurder. Dat maakte me achterdochtig en omdat ik niet wou dat Debbie iets zou overkomen, besloot ik jou in de gaten te houden. Zonet betrapte ik iemand, wie ik dacht dat jij die was, door jullie raam achter gluren. Dus spurtte ik naar jullie huis, maar die persoon was verdwenen toen ik daar aankwam. En toen kwamen jullie aanzetten.”

“OK, dat klinkt plausibel,” concludeerde Deborah. “Bedankt dat u zich over mij ontfermde,” zei zij, naar Norm glimlachend. Toen keek zij naar Jenny en vroeg: “Wat was nou die domme fout waar je het over had?”


WORDT VERVOLGD...


Afbeeldingen:

‘Jacaranda Flowers’ van Melodi2 op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: liefde, spiritualiteit, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen, hart

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën