En de wind fluisterde - Aflevering 20

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op donderdag 5 april 2018


Gum Tree by David Simmonds


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 20

Terwijl hij omhoogkeek door de ‘scribbly gum’ eucalyptustakken naar de lucht, voelde Dave Frankston zich weer rustig worden. Rust was iets wat hij heel goed kon gebruiken, aangezien zijn ontdekking van de waarheid achter de adoptie van Alan ‘Ironbark’ MacGregor’s dochter hem slapeloze nachten bezorgde. Tenminste, tot gisternacht. Gisternacht had hij eindelijk de slaap gevonden. Het had hem ontzettend goed gedaan, vooral doordat het vandaag zaterdag was, zijn vrije dag. Hij was weliswaar vroeg wakker geworden, maar kon het zich permitteren om een half uur langer in bed te blijven liggen met de gordijnen open, zodat hij de witte wolkjes in de donkerblauwe lucht voorbij kon zien drijven.


Nu nog had de lucht die prachtige diepblauwe kleur, wat altijd betekende dat het een zonnige dag zou worden. Dave zuchtte tevreden. Hij hield van zijn vroege ochtendwandelingen in het boslandschap van de Mount Majura Nature Reserve net buiten Hackett, de wijk in Canberra waar hij woonde. Er werd gezegd dat de Aboriginal mensen die hier oorspronkelijk woonden dit gebied een ‘mannenplek’ noemden. Dave kon zich hierin vinden. Hij voelde zich hier thuis. Deze plek gaf hem een sterk gevoel van wijsheid, en hier duurde het nooit lang voor hij zijn zorgen van zich afschudde.


Een zwarte raafkaketoe kwam een paar meter van hem vandaan aan vliegen en landde in een casuarinaboom vlakbij. Het krijsende geluid dat het maakte om zijn komst aan te kondigen bij zijn soortgenoten onderbrak Dave zijn gedachtegang. Hij zag de gelijkenis tussen de kaketoe zijn lawaaierige uiting en de manier waarop hij de informatie had gekregen over Ironbarks dochter. Op een dag had hij op zijn werk uit het raam zitten staren toen zijn collega Alison in een staat van opwinding zijn kantoor binnen kwam stuiven. ‘We zijn weer wat ontvoeringsgevallen uit de jaren 70 op het spoor gekomen,’ schreeuwde zij half, een grote dossiermap op zijn bureau deponerend. De map barstte open en deed een verzameling zwart-wit foto’s van jonge Aboriginal kinderen op Dave zijn bureau verspreiden.


Het lot zorgde ervoor dat de eerste foto die hem opviel, een was die hij herkende van een fotolijst die op een dressoir stond in het huis van de MacGregors. Nu hij terugkeek op dat moment ging zijn hart net zo tekeer als toen. Het was het moment waarop zijn mond openviel van verbazing en zijn verstand ogenblikkelijk het verband legde. ‘Mijn God,’ was zijn reactie geweest. Toentertijd had hij een vreemde combinatie van vreugde en droefenis gevoeld. Vlak daarna had hij het zijn taak gemaakt om in contact te komen met de MacGregors en hen te vertellen over de geschiedenis van hun dochter.


Hij was het contact met de MacGregors kwijtgeraakt toen hun adoptiedochter begin twintig was, en het was pas toen hij Alan MacGregor had opgezocht op het internet dat hij erachter was gekomen dat de MacGregors jaren geleden verhuisd waren naar Canberra en dat Estelle MacGregor niet lang daarna was overleden. Toen voelde hij zich schuldig om wat zijn voormalige collega’s bij de Sociale Dienst hadden gedaan. Hij was weliswaar niet betrokken geweest bij de ontvoeringen, hij had er wel over gehoord en had ervoor gekozen om de andere kant op te kijken. En ook al was hij blij dat hij Alan te pakken had gekregen, kreeg hij spijt dat hij niet eerder actie had ondernomen, vooral omdat Alan hem voor was geweest in het achterhalen van de informatie.


“Ach ja,” mompelde hij toen hij weer omhoogkeek in de lucht. Een magere glimlach verscheen en ving een verloren traan op die zijn mondhoek in was gelopen. “Gisteren kan niet veranderd worden, maar morgen wel.” Met deze woorden keek hij uit naar het regelen van de hereniging van Alan zijn adoptiedochter met haar biologische moeder. Dat hield in dat hij de moeilijkste stap ooit zou moeten zetten. Een vleugje angst kwam tevoorschijn en veroorzaakte een misselijk gevoel in zijn maag toen hij in zichzelf begon te oefenen hoe hij het nieuws over zou brengen op de dochter: Je moeder was niet je echte moeder, maar was dat ook weer wel. Toch verlangt je biologische moeder ernaar om met je herenigd te worden, Debbie.


WORDT VERVOLGD...


Afbeeldingen:

‘Gum Tree’ van David Simmonds op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: transformatie, maatschappij, liefde, verhalen, outback, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, aboriginal, waarheid

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën