En de wind fluisterde - Aflevering 11

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op vrijdag 3 november 2017


Kookaburra In A Tree by Melissa Stratton


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 11

“Rrrrrroekakakakakakaka...!!!”

Diezelfde ochtend werd Deborah laat wakker door het gelach van de kookaburra’s die in de casuarina bomen stonden aan de rand van de voortuin. Zij glimlachte, gelukkig onbewust van de storm die nog geen half uur geleden had toegeslagen. De regendruppels op haar half geopende raam en de muffe geur van buiten waren de enige aanwijzingen van de zware regenval die de warme grond had belaagd. Deborah wreef in haar ogen, rekte zich uit en rolde toen op haar zij om naar buiten te kijken. Zij mijmerde na over de droom die zij net voor het ontwaken had gehad.


In haar droom stond Deborah tussen pollen van spinifex gras op een enorme vlakte. Zij keek naar de horizon en merkte hoe de wolken sneller bewogen, alsof zij naar een versnelde opname keek. Wat vreemd, dacht zij, ik voel de wind helemaal niet. De woorden had ze net geuit toen een stormwind begon te waaien. “Wandjina,” fluisterde zij, “Ik heb op jullie gewacht.” “Ja, dat weten wij,” antwoordden de wolk- en regengeesten. “Wj zagen hoe jij al die jaren verlangde naar innerlijke rust, maar je merkte ons niet op.” Deborah dacht een poos na en antwoordde: “Ja, dat spijt mij. Gelukkig zijn jullie er nu.” De wolken rommelden en werden alsmaar grijzer. Zij deden Deborah glimlachen. “Hmm,” zuchtte zij tevreden, “het voelt goed om thuis te zijn.”


In bed glimlachte Deborah. Het voelde echt fijn om thuis te zijn, ook al wist zij niet echt waar thuis was. Toen plaatste zij haar rechter hand op haar hart en sloot haar ogen. Meteen voelde zij waar thuis was. Thuis was diep vanbinnen. Nu zij dit kon voelen, wist zij dat zij altijd al thuis was geweest, zij had het zich alleen niet gerealiseerd.


Plotseling werd zij letterlijk uit haar gedachten gerukt door Dougie, die de slaapkamer in was gestormd en zachtjes Deborah bij haar arm had gepakt met zijn bek.

“Hahaha,” lachte Deborah. “Jij ook een goede morgen gewenst, kleine Dougie,” groette zij terwijl zij haar kleine vriend omhoog schepte op het bed en hem begon te knuffelen.

Toen zij klaar waren met knuffelen, stapte zij uit bed en ging bij het raam staan. Het was toen dat zij zich realiseerde dat zij door de storm heen was geslapen. Zij had het niet werkelijk fysiek ervaren, maar had het wel aanvoelen komen in haar droom.


Terwijl zij hier over nadacht, keek zij opzij naar de kaptafel en zag de schelp die zij gevonden had op de eetkamertafel op de dag dat zij aan was gekomen in het strandhuis. Zij liep er naartoe, pakte het en hield het tegen haar oor zoals zij vroeger deed toen zij nog maar een jong meisje was. Het deed haar schrikken. In plaats van de ‘zee’ hoorde zij een vrouwenstem die iets fluisterde wat zij niet goed verstond. Haar eerste reactie was om de schelp op het bed te gooien waar het stuiterde en pal naast Dougie viel.


“Wat willen jullie van me, verdomme?” schreeuwde Deborah boos terwijl haar hart in haar borst bonsde.

Er werd geantwoord in de vorm van twee eksters die met elkaar ‘kletsten’. Zij moest er wat zenuwachtig om lachen.

“Kom Dougie. Ik laat mij niet gek maken door hun,” zei zij, weer wat zekerder van zichzelf. Met ‘hun’ bedoelde zij de persoon die de schelp en het bijbehorende briefje voor haar had achtergelaten.


Zij trok haar badjas aan en in plaats van naar de badkamer te gaan, zoals zij gewoonlijk deed, haastte zij zich instinctief naar de achterdeur. Daar draaide zij de sleutel in het slot, gooide de deur open en stapte op de veranda. Wat zij zag, deed haar maag draaien. Een dode ekster bungelde met een van zijn klauwen aan een stuk touw dat vast was gebonden aan een houten verandapaal. Er drupte nog bloed op de vloer van de plek waar zijn hoofd op brute wijze af was gehakt. Met haar ogen wagenwijd open keek Deborah van de arme ekster naar de zijkant van het huis en krijste keihard:

“AAAAARRRGGH…!!!”

Op de muur stond in bloed geschreven:

Je weet dat ik altijd van jou zal blijven houden X


WORDT VERVOLGD...



Afbeeldingen:

‘Kookaburra In A Tree‘ van Melissa Stratton op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, dromen, hart

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën