En de wind fluisterde - Aflevering 10

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op donderdag 19 oktober 2017

Spring Plants Close Up by Allison Choppick


Klik hier om dit verhaal vanaf het begin te lezen!


Aflevering 10

“Alan, ben je daar nog?” vroeg Dave Frankston toen het stil werd aan de andere kant van de lijn. “Alan?”

Het duurde even voor Ironbark bijkwam van het horen van Dave zijn volledige naam.

“Ja, ik ben er nog, Dave,” antwoordde Ironbark. “Dat was lang geleden,” vervolgde hij, “Ik had nooit gedacht dat we weer contact zouden hebben.”

“Nou, dat hebben we nu, en volgens mij weet je waarom.”

Ondertussen draaide Ironbark’s geheugen op volle toeren en hij kreeg snel door waarom Dave na al die jaren contact met hem opnam.

“Tja, het is eigenlijk grappig dat je me nu belt.”

“Oh?,” zei Dave.

“Laatst was ik bij het Nationaal Archief toen jij in mijn gedachten opkwam.”

“Dus, je kwam er zelf achter?”

“Hmm, ja, inderdaad.”


Ironbark had de woorden maar net geuit toen er vragen in hem opkwamen. Vragen over zijn dochter en haar ontvoering, en vragen over de mensen die erbij betrokken waren.

“Ik weet wat je denkt,” onderbrak Dave. “Je zult het misschien niet geloven, maar ik heb zelf pas vorige week de waarheid opgegraven.”

“In één ding heb je gelijk, Dave. Ik vind het moeilijk te geloven dat jij en wie dan ook bij de sociale dienst niets wist van de ontvoering van mijn dochter.”


Terwijl hij sprak, voelde Ironbark vanbinnen een enorme woede opborrelen. Nu begon hij te begrijpen hoe het kwam dat zijn dochter haar eigen leven had verwoest en ook dat van haar moeder. Toch, toen hij erover nadacht, wist hij dat dit niet de hele waarheid was. Hij en zijn vrouw waren er ook schuldig aan, misschien zelfs meer, aangezien zij het waren geweest die hun dochter en haar vriend hadden veroordeeld toen zij amper zeventien was. Zij en de ouders van die arme jongen waren ontzettend hard voor hen geweest, waardoor hij van huis was weggelopen en zij uit verdriet was ingestort. En er was meer, maar een scherpe steek in zijn hart voorkwam dat hij er verder over nadacht.


“Argh!” schreeuwde hij terwijl hij naar zijn borst graaide en zodoende de telefoon liet vallen.

Na zijn herstel van zijn vorige hartaanval twee maanden geleden, was hij ervan overtuigd dat het niet weer zou gebeuren, hoewel zijn dochter daar anders over dacht. Nu was hij op zijn knieën, met één hand op zijn borst en de andere leunend op de toiletdeksel voor steun.

“Ah, klote,” kreunde hij van de pijn terwijl hij langzaam begon te herstellen.

“Alan, wat gebeurt er? Gaat het wel?” riep Dave ongerust.


Het was een paar seconden stil aan de andere kant. Toen graaide Ironbark zijn telefoon van de douchemat en inspecteerde het. Wat en geluk, dacht hij. Het was nog heel en had geen enkele kras om te getuigen van de zware val.

“Ik geloof dat het wel gaat, Dave. Het was weer een hartaanval,” kreunde Ironbark terwijl hij op de vloer ging zitten met zijn rug tegen de muur.

“Blijf maar even zitten om bij te komen.”


Ironbark zoals hem aangeraden werd en een paar minuten later hervatte hij zijn gesprek met Dave.

“Sorry daarvoor. Ik realiseer me dat ik zonet nogal uitviel tegen jou. Dat veroorzaakte deze hartaanval, denk ik. Maar, als er iemand te wijten valt voor deze puinhoop, dan zijn Estelle en ik dat,” legde Ironbark uit.

Terwijl hij sprak, kwamen er tranen in zijn ogen. Het personeel in het ziekenhuis hadden heb gezegd dat dit heel normaal was na een hartaanval, toch wist hij dat in dit geval dat hij al het verdriet voelde dat hij over de jaren heen had opgebouwd. Hij keek door het raam, dat hij had geopend om wat frisse lucht binnen te laten, en zag dat het gestopt was met regenen. Buiten was het een en al rust en dat werd weerspiegeld in de regendrupjes die zich vastklampten aan de planten en de bomen.


Toen sprak Dave weer.

“Het is nu niet de tijd voor veroordeling of zelfveroordeling, Alan. Het is tijd om niet meer zo hard voor jezelf te zijn. Dat is wat deze hartaanval jou probeert duidelijk te maken. Neem het van mij aan dat je jezelf een enorme dienst bewijst door jezelf te vergeven.”

“Ik geloof dat je gelijk hebt, Dave. Dank je.”

“Graag gedaan. Het spijt me dat ik dit veroorzaakte.”

“Hoeft niet, ik ben best blij dat je dat deed. Nu kan ik in het reine komen en mezelf vergeven, zoals je zei. Zodoende krijg ik het lef om mijn meisje de waarheid te zeggen.”

“Weet je wat? Bel me wanneer je er klaar voor bent en dan kunnen we het bespreken. Ik wil je graag helpen, als je dat goed vindt. Het is het minste wat ik kan doen.”

“Bedankt, dat zou ik fijn vinden. Ik bel je gauw. Dag.”

“Dag Alan.”


Toen hij het gesprek beëindigde, keek Ironbark weer naar buiten om de zon te zien doorbreken. De stralen schenen door de vochtige lucht om een kleine regenboog te creëren pal boven de bananenbomen bij de achterste schutting. Een zachte glimlach verscheen op zijn gezicht en voor het eerst in jaren voelde hij hoe hij bevangen werd door een enorme rust. Alles zou toch nog goed komen.


Klik hier om aflevering 11 te lezen!



Afbeeldingen:

‘Spring Plants Close Up‘ van Allison Choppick op Freeimages.com



Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!


Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


https://wimbeunderman.com

https://forloveonlypublishing.com




Gearchiveerd in de categorieën: schrijven, verhalen

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, hart

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën