Amistad

Geschreven door Wim Beunderman, geplaatst op maandag 5 februari 2018


Sheperds Place by Yarik Mishin


Verhaal nr. 3 in de Valentijnsdag Serie


De oude Diego woonde in de voorlopers van een woest gebergte. De inwoners van het nabij gelegen dorpje kenden hem als een gemene, gierige man. Wat zij niet kenden, waren de omstandigheden waarin hij zich had bevonden al die jaren geleden, voor hij van ver was gekomen om in het stenen huisje onder aan de berg te wonen. Niemand wist hoe zijn dierbaren van hem waren afgenomen en vermoord door het regime. Vanaf die sombere dag nam de oude Diego afstand van de wereld en, wat nog veel erger was, van zijn hart. Een hart getekend door verdriet, een hart dat langzamerhand vergat hoe het voelde om gewarmd te worden door liefde.


Tot op een dag, toen de jonge geitenhoeder Amistad de weg kwijtraakte in de heuvels, vlakbij oude Diegos schuilplaats. Het gebeurde tijdens een vroege voorjaarsstorm. De wind sloeg meedogenloos tegen Amistads gezicht, hem vullend met de ijskou van de winter die zijn laatste stuiptrekkingen vertoonde. Het duurde niet lang voor hij zijn kudde en zijn trouwe hond uit het zicht verloor door de natte sneeuw in de avond. Onrust werd angst terwijl Amistad ploeterde tussen de rotsen en struikjes. Hij besefte niet dat, hoe meer hij worstelde om de weg te vinden, hoe verder weg hij raakte van zijn kudde en de warmte van thuis.


Op hetzelfde moment riep Diego ongeduldig naar zijn hond Chico om naar huis terug te keren. De oude kluizenaar riep en riep, maar de hond was nergens te bekennen. Plotseling hoorde hij rechts geblaf, op een steenworp van hem vandaan. Diego fronste geërgerd en rende op het geblaf af, wetende dat het van Chico was. Wat hij zag toen hij bij zijn hond kwam, liet hem schrikken. Daar zat een jongen, ineengekrompen tegen een enorm rotsblok met zijn armen om zich heen geslagen in een poging om warm te blijven. De angstige jongen keek op, en Diego huiverde van de hulpeloze uitdrukking op de jongen zijn bleke gezicht. Hier had hij niet op gerekend. Wat zou hij nu doen? Eerst verwierp hij de gedachte om de geitenhoeder met hem mee naar huis te nemen, maar had met hem te doen. Ergens diep van binnen wist hij dat hij hem hier niet achter kon laten om in de ijskou te sterven. En dus, terwijl hij binnensmonds vloekte, boog de oude Diego voorover en tilde Amistad op in zijn armen. Enkele seconden later viel de jongen flauw van uitputting.


Gewikkeld in een schapenvacht bij het vuur, opende Amistad langzaam zijn ogen. Terwijl zijn wangen begonnen te gloeien, wiebelde hij met zijn tenen en besefte hij hoe dichtbij de dood was geweest. Diego mompelde onhoorbaar in zichzelf, maar werd verrast toen er een sprankeling van vreugde verscheen in zijn hart.

“Mama...”, murmelde Amistad, zijn hoofd heen en weer schuddend.

Diego herkende de tekenen van koorts. Hij knielde naast Amistad en depte zijn voorhoofd met een vochtige doek om de warmte af te wenden die door al Amistads aderen stuwde. Het hielp, en het duurde maar even voor Amistad in slaap viel.


Toch bleef de koorts hem gedurende de nacht kwellen. Diego hield de wacht bij zijn zijde terwijl de jongen woelend, ijlend en jammerend voor zijn leven vocht. In de vroege uren betrapte Diego zich erop dat hij indutte. Tussendoor raakte hij in gedachten. Hij herinnerde momenten van zijn eigen jeugd toen ook hij geworsteld had met ziekte, en zijn moeder de hele nacht bij hem was gebleven. Nu vulden tranen zijn ogen toen hij overweldigd werd door een gevoel van vaderlijke liefde. Het verdriet dat hij had gevoeld bij het verlies van zijn eigen zoons, keerde terug om hem te achtervolgen en op de deuren van zijn hart te kloppen.


De volgende ochtend werd Diego wakker uit een met dromen gevulde slaap, toen de eerste zonnestralen hun weg vonden door de opening in de muur die hij als raam beschouwde. Er verscheen een magere glimlach op zijn slaperige gezicht op het moment dat hij opzij keek en Amistad zijn ogen zag openen. De jongen lachte stralend.

“Dank u...”, sprak hij.

Opnieuw vulden Diego zijn ogen met tranen, alleen deze keer van liefde. Hij lachte ook terwijl zijn hart voelde alsof het uiteen zou spatten door de golf van warmte vanbinnen. Amistad is het Spaanse woord voor vriendschap, en het was vriendschap die, na al die jaren, de oude Diego zijn hart opnieuw geopend had voor liefde.


Inti Illimani Dolencias (kwalen)


Afbeeldingen:

‘Shepherd’s Place’ van Yarik Mishin op Freeimages.com


Wil je ook op de hoogte blijven? Abonneer je op de Tekstschrijver nodig Blog!

Wil je meer weten over mijn diensten? Kijk dan verder op mijn tekstschrijver website of op mijn andere twee websites:


Wim Beunderman Concepting Branding Storytelling

For Love Only Publishing




Gearchiveerd in de categorieën: liefde, verhalen, storytelling

Voorzien van de labels: tekstschrijver, hart, liefde

Deel deze blog

Geef je reactie op deze blog

Abonneer op mijn blog
Categorieën